De Jezus in mij

Droomde mij vanacht het schuldgevoel en de spijt van een verschrikkelijke zonde, die ik persoonlijk nooit begaan heb.

Chique bakker

- "Meneer, ik neem er al jaren elke morgen één als ontbijt en ik durf u te zeggen dat onze gevulde koek de geest verkwikt en het lichaam restaureert."
- "Doet u er dan maar twee."

Cliffhanger (1)

Een steeds indringender elektrisch geluid wekte hem. Of nee, het wekte Klara, die hem wakker schudde. "Je GSM gaat." Zijn rechterarm begon te trillen. Onbeheersbaar. Hij sprong uit bed en viste snel de telefoon uit z’n broek, die over een stoel hing.

Leonora verveelt zich

Uit 256 miljoen kleuren
Kiest ze grijs, vandaag

Buitenissig alias blijft steken
Op het puntje van haar tong, vandaag

Leonora verveelt zich
Morgen is er weer een dag

Dat viel niet goed...

"En jij, jij zit er maar bij, als een...als een...Wouter Bos!"

Het verveelt zich, namelijk

Uit 256 miljoen kleuren
Kiest het grijs zichzelf, vandaag

Imperfecte driehoek

Trage pad (als literator), psychopaat (als zichzelf), zondagskind tegen wil en dank (als ik-figuur).

Ikoon

Uitgewoonde plee met – verborgen in een bovenhoek – een gelig kastje met opschrift: 'Odorite International. Made in U.S.A.'. Daar ruikt het dus hoe dan ook naar roosjes.

06-relatieprobleem

"Het lijkt háár niet te storen, maar die neus zit gewoon in de weg bij het vrijen."

Jezus died for somebody's sins - but not mine

Ten diepste ben ik altijd verliefd op Patti Smith.

Perceptie

- "Prettig dat we dit nu eens rustig hebben kunnen bespreken. Zeker omdat ik bij die vorige bijeenkomst een beetje recalcitrant was."
- "Gek, eigenlijk. Ik kan me helemaal niet herinneren dat jij daar bij was."

Gastvrij in Amsterdam

- "Ja, welkom hoor, mooi uitzicht hé? Maar let dan niet op die verschrikkelijke nieuwe lantarenpalen – noemt de gemeente kunst, nou het zal wel – of op dat zogenaamd grappige hondenhok met die hond ernaast, want dat staat er dus alleen maar omdat daaronder een gat zit met een of andere fout aangesloten leiding en, dat heb ik ook meteen gezegd tegen die mensen, in plaats van nou die fout te herstellen zetten ze er een hondenhok op. En begin me niet over dat bankje hier voor de deur, dat ze met de kop op de wind plaatsen, waardoor je er welgeteld een dag of vijftien per jaar lekker op kunt zitten – je zou denken: je kunt hier toch beter iets neerzetten waar mensen kunnen schuilen voor de regen…"
- "Euh, mevrouw, mag ik twee pils, alstublieft?"

Sturm und Drang

- Net je diploma Multimedia? Mooie studie, lijkt me.
- Hmm, zeker…
- ….
- ….
- Heb je een bepaalde richting waarin je je in het bijzonder interesseert?
- Mwaah…
- ….
- ….

Loterijverliezers

Ik stelde mij zo voor dat er wel een enorme vraag naar moest zijn: het eerste serieuze managementboek over succesvol innoveren door- en voor niet-genieën en loterijverliezers. Het idee werd uiteraard weggehoond.

Hardnekkige kwinkslag

Al bij de koffie floepte ie eruit: de kwinkslag waar het hele feest op ging teren. Na een uurtje kwam hij – met een schaal vlammetjes – voor de eerste keer terug langs bij zijn oorsprong. In het tweede uur (bitterbal, mini-frikadel en een verrassende combi die gretig aftrek vond: dim sum met frietsaus) werd de cirkel drie keer gerond en in het derde uur (voorgerechtenbuffet) vijf keer. In het vierde uur had iedereen z’n mond vol met andere dingen. In het vijfde uur was hij nog slechts prooi voor vertellers die zeer slecht ter been waren, maar niet ten dode opgeschreven.

Moreel kompas

Tante - onbestemde tachtiger - heeft een ferm besluit bekrachtigd met een daad: al een volle week is ze terug van twee sloffen Belga's in de week naar één.

In flarden

…dat iemand zegt dat het een mooie dag is om dood te gaan – omdat het zo koud is en toch heel licht - en dat je dan later denkt, ja zo was het ook…nou, dan denk je toch bij jezelf…

Minimaal

Soms ook ben ik Minimaal, een wat dommige jongen, die altijd door zijn moeder in bescherming genomen wordt, als hij hier of daar in de problemen komt. Zijn moeder wordt beurtelings gespeeld door mijzelf en door Ban, wat nooit problemen oplevert, want wij begrijpen haar volkomen. Ban zelf wordt overigens glansrijk vertolkt door Stempotlood en SlimSlakje.

Zonder titel

"Onze ego's passen niet in één boek."

Genept

- "Ben genept."
- "Joh…"
- "Yep."
- "Tsss…"
- "Ach ja..."
- "Evengoed klote."
- "Mag je wel zeggen."

Omissie

Een vaste lezer voelt zich tekort gedaan omdat in het voorgaande niet gerept wordt van het feit dat hij op het punt staat de trein naar Berlijn te nemen. Na een korte tussenstop te Parijs gaat het dan op naar Madagaskar. Het is maar dat u het weet.

Voor de zekerheid verklaar ik hierbij dan ook maar dat er in de omgeving nog sprake is van:
- een huisje in Tsjechië
- een stedentrip naar Liverpool
- een bos in de Ardennen (te koop, meen ik)
- iets met New York
- onthechting in de buurt van Laos (dacht ik)
- een kans in Barcelona
- iets dat niet doorging vanwege waterpokken
- familiebezoek in Zuid-Afrika
- een poging tot import van poncho’s uit Bolivia
- een vaste stek in Gent
- een geliefde in Middelburg
- schande die gesproken wordt vanwege een stel Canadezen die vandaag zijn geland en waarover het gerucht gaat dat de gastvrouw ze in een restaurantje in een Vinex-buurt laat eten in plaats van in onze prachtige historische binnenstad
- een negatief reisadvies voor Kenia
- een uitwedstrijd in Nicaragua - altijd lastig

Het een en ander heeft niet de pretentie van een volledig overzicht.

Kippendief

Die twee? Zitten in Paramaribo. Komt mooi uit, want dat kennisje, die nu voor vast in Wales schijnt te wonen, gaat ook. Kunnen ze lekker gaan fietsen in Nickerie. Daar zijn ze alle drie eigenlijk nog nooit echt geweest, maar Dinges was zo vriendelijk te zeggen waar ze goedkoop fietsen kunnen huren, want die komt er net vandaan. Nu bedenk ik me ineens dat ik kaartjes over heb want Die-en-die zit dan in Spanje. Dus het treft dat Zus-en-zo dan net terug is van de Antillen, want dan wil hij ze misschien wel hebben. Of anders m’n neefje. Tegen die tijd is ie klaar met zijn ontgroeningstrip door Australië en Indonesië. Als je ‘m nog wil zien moet je wel snel zijn, want de week daarop gaan ze met de hele familie naar Costa Rica, waar ze geïnvesteerd hebben in een strandtentje. Dat wordt trouwens gerund door die werkstudent die vorig jaar in het huis van Hoe-heet-ze-ook-alweer zat, toen die in Singapore was. Ach ja. Hoe-heet-ze-ook-alweer. Heb ik ook al tijden niet meer gezien…maar we hebben een afspraak, net als ze terug is uit Vietnam…wist je trouwens dat dat vrouwtje waar je zo leuk kon logeren tussen Paramaribo en Zanderij vermoord is door een kippendief?

Anna Karenina voor beginners

Er was een man op de radio die misschien tien minuten volpraatte van een uur. In die korte tijd wist hij twee keer te noemen dat hij een huis in Frankrijk heeft – waar het goed lezen schijnt te zijn en waar de lokale bevolking een voorbeeld van wereldburgerschap mag heten voor de benepen randstedeling waar hij het uiteindelijk toch allemaal voor doet. Ook vertelde hij dat hij Belangrijke dingen weet die wij niet weten. Dat komt dan weer door dat boeklezen ("Vijf-en-dertig keer Anna Karenina, meneer! Na vijftien keer kreeg ik het inzicht dat ze daar eens een film van moesten maken."), in combinatie met het vruchtbare en verlichtende contact met de plattelandsbevolking in zijn onbeduidende departement. En dat het zijn hogere doel is ons daarvan middels een liedje en een praatje kond te doen. Jammer genoeg paste het antwoord ten aanzien van zelfs maar de kleinste levensvraag niet in het programmakader of zo. Dat had het één en ander natuurlijk wel wat meer urgentie kunnen geven. Wij moesten het doen met de mededeling dat we de ziener aan het werk konden zien in diverse theaters in de buurt, waaronder Amersfoort en Dordrecht.

Tegenvoeter

Blog: efce ( Le Blog d'efce )
efce
Homme
Statut: Non précisé
Ariège, Pyrénées

Een fout lijntje

Er was een vrouw en het eerste wat opviel was dat ze onnatuurlijk veel – of dik - haar had. Duidelijk was ook dat ze moe was, uitgeput meer. Maar het was nog vroeg, er moest nog het één en ander gebeuren en ze hield er op bewonderenswaardige wijze de moed in. Zeker als je bedenkt dat ze vanaf het moment van binnenkomst een bloedneus had, die niet te stelpen was. Na een half uurtje hield ze het toch voor gezien, nu haar zakdoek verzadigd was en het bloed door haar vingers begon te sijpelen. Vrouwen van die leeftijd hebben soms nog een echte zakdoek.

Radicaal

Daar ben je weer eens onderweg, bepakt met nieuwe impressies die zo vertrouwd overkomen dat ze wel onder routines gerekend moeten worden. Het is het speelveld dat sleets en krap wordt. Alle mogelijkheden beproefd en alle varianten geanalyseerd. En de enige list die je kunt verzinnen vraagt om een kleiner bord.

Geestig

"Hoe lang is het nou geleden dat ik uit de dood ben opgestaan? Ik tel nog in maanden", zegt hij. Aan zijn troebele ogen zie ik dat hier geen woord van gelogen is. De rest ben ik glad vergeten. Misschien hebben we wel een plan gemaakt.

Bij de Chinese kruidendokter

Altijd al gezocht!
Langste weg van eerste peuk
naar laatste ademtocht


Hepkoe: drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen, 11 unieke woorden, de eerste en laatste regel rijmen. Formule van Mhirr, happyvpro.nl.

Rozijntje

Zonet zag ik een vrouw van vroeger. Ze had nog hetzelfde flamboyante kapsel - een royaal uitgevallen vogelnest, waar hier en daar een vuurrode dreadlock uitstak. Maar het gezicht onder dat enorme haar was nu precies een rozijntje.

Proefondervindelijk

>150 gram melkchocolade maakt slordig.

Loopritme

Het is 23.48 uur als ik aanloop en 23.49 uur als ik voel dat ik een prettig loopritme te pakken heb. Om 23.51 uur zet een vrouw in een fleezetrui haar vuilniszak buiten in de Loeff Bergmacher. Ze voelt het weer, dat ergens al iets van voorjaar belooft en kijkt eens tevreden in de lucht. Dan hoor ik glas versplinteren, vanuit het straatje van de Venezolaanse hoeren, direct gevolgd door de stem van een razende kerel. Het trauma dat daar ontstaat omvat ons als een droogvriezende wind. De vrouw haast zich naar binnen. En ik concentreer me op het loopritme. Weg, weg, zo ver mogelijk weg.

Oordeel

"En áls je dan eens een eerlijke man treft, dan is het een sukkel."

Marktplaats.nl

"Meneer, waarom draagt u eigenlijk dameslaarsjes?"

Bederf (1)

Op een lauwe januaridag, precies dertig jaar geleden, fietste ik tussen Westerhoven en Dommelen en droomde mij een toekomst als terrorist.

Onder controle

"Op een dag maak ik daar een toneelstuk van dat niet te spelen - maar enkel te lezen valt."

cirkel

"Ach, wel, ja, heu, hmm, nee, laat maar."

Zeezicht

Wij stonden tot onze knieën in een brei van modder, gebroken stenen en verrot hout. Er was ijzige motregen en het waaide. En de tijd ging onwaarschijnlijk traag en we konden maar niet vinden wat we zochten. Op nog geen drie meter afstand was een raam, dat inkijk bood in een grote kamer – een zaal meer. Aan de muur hingen schilderijen. In het midden zat een prachtige vrouw aan een bureau met een glazen blad. Haar blik ging nergens heen, ze verroerde zich totaal niet. Waardoor de gedachte postvatte dat ze misschien zelf een kunstwerk van een of andere soort was. Ik besloot het ‘Zeezicht’ te noemen.

Afknapper

In 1940 slaat een Spanjaard Leon Trotsky met een ijsbijl op z'n kop. In Mexico-Stad. Trotsky, dodelijk gewond, heeft toch nog oog voor de situatie. Tegen zijn lijfwachten - die de aanvaller te grazen nemen - zegt hij: "Vermoord hem niet! Deze man heeft een verhaal te vertellen." Spannend, tot dusverre. Je verwacht nu uitleg. Waarom een ijsbijl en waarom geen gemakkelijk te verstoppen klein vuurwapen of een knipmes of een telescopische ploertendoder en hoe komt die ijsbijl in Mexico en is daar door iemand heel lang en diep over nagedacht en welke redenering is dan gevolgd en nog veel meer van dat soort zaken die je details kunt noemen, maar die toch vraagtekens oproepen. Niets van dat alles is ergens terug te vinden.

Requiem voor TellSell

TellSell failliet - nachtbrakersverdriet

Dure eed

"Ik zweer je dat het waar is. Op mijn woord als vuilnisman."

In het donker

Van jou wist ik alles. En jij van mij. Tot en met de codes van ons DNA die ons ontwrichten en verbinden. Maar nu zie ik je daar, in een donker uithoekje en in ander licht - en jij mij. Het treft als de bliksem: we weten niets en zo is het goed. Wij hebben het eeuwige leven.

Depressie

"Mijn laatste écht goede idee? Had ik op de dag voordat ik stopte met roken en drinken."

Niet flauw

Hier staat geen stukje over vrouwen die winkelen in de Fietsfabriek.

Het is ook nooit goed

Hij vertelt dat ie eerst iets heel anders deed, maar dat ie nu al een tijdje in de piercings zit. Want dat andere, dat was allemaal routine. En ja, als je eenmaal weet hoe de hazen lopen en dat soort dingen, dan is dat dus al met al niet erg leerzaam en uitdagend meer.
Hij spuugt zijn woorden min of meer in je gezicht. Je merkt dan maar eens uit beleefdheid op dat de piercing-business inderdaad vast veel dynamischer is, terwijl je probeert een wat comfortabelere afstand tot stand te brengen tussen zijn hoofd en het jouwe.
"Mwah", zegt ie dan. "Daar moet je je ook niet op verkijken. Het is tachtig procent tepels. En als je er één gezien hebt, dan ken je ze allemaal wel zo’n beetje."

Onbreekbaar

"Echt?"
"Absoluut."
"Dus ik kan…"
"Je gaat je gang maar."
….
"Oh, kijk nou!"
"Já hoor! Breng je ‘m zelf even terug naar de winkel?"

Ode aan Eindhoven

Daar troffen wij in de oude platendoos zomaar een ode aan Eindhoven. Op de LP 'God's Favourite Dog'. Door de Butthole Surfers. Maar toch.

Edele viervoeter

"Dus als ik dat even snel uitreken, dan heb jij in je leven al ruim anderhalf paard opgegeten."

Het geloof

"Ik? Nergens in. Niet eens in het toeval."

Reset 2008

Tot mijn verbazing is het mijn mobieltje dat de vraag stelt waar het om draait: "Restore Manufacturer’s Settings Now?"

Voetbal

Er stond een man aan de deur met een perfect rond hoofd. Een vleeskleurige voetbal op een sokkel. Ik wilde niets liever dan er even aan zitten. Of er op z'n minst een foto van maken. Maar daar kwam natuurlijk niets van.

Klein gebrek

Er was daar ook een man die zei dat ie altijd waanzinnig koude voeten had en dat hij dat behoorlijk ongeriefelijk vond, maar dat de beste artsen er naar gekeken hadden en dat er niets - maar dan ook niets - aan te doen was en dat hij er dus maar mee te leven had, of hij dat nu leuk vond of niet - en leuk vond hij het niet, want aan koude voeten, daar is geen voordeeltje aan te ondekken en dat waren die artsen ook met hem eens, zei hij, ze hadden hem dat zwart-op-wit gegeven voor keurende instanties uit de wereld van de assurantiën - overigens tot de dag van vandaag zonder het beoogde resultaat, waardoor je je wel kon afvragen waarom je ooit al die premies had betaald.

Dwaalspoor

Alle weken zijn in spreadsheets gevat. De tijd van je leven, teruggebracht tot eenheden van 0,19 cent fiscaal voordeel. Van vertrekpunt naar bestemming en omgekeerd. Inclusief omtrekkende bewegingen. Waar was jij toen en toen?

Kerst indachtig

"Hé? Je kijkt me áán terwijl ik met je praat..."

Het weerzien

"Tsjee, die kop…wil je daar eigenlijk iets mee zeggen?"

Verkeerde Lieveheer

Wij zouden zeker als dolende zieltjes eindigen op de heide van De Maai, wist Ma, nadat wij spelenderwijs een boompje in de tuin hadden omgezaagd. We hoéfden haar natuurlijk niet te geloven, maar ze wees ons met plezier de onheilspellende voortekenen. Hadden we daar niet de ‘Verkeerde Lieveheer’ gezien, de levensgrote Jezus-aan-het-kruis op mini-Calvarie met zijn hoofd naar de verkeerde kant? En van wie dachten wij dan wel dat hij de herder was?

Stapvoets

"Hé, kijk uit waar je loopt. Wandelende tak!"

Mig zegt

"He, de machine hapert! Wat nou lamzak: schrijven zul je! Nix blogvrij, da’s alleen voor zwangeren." Hmm, wel, in dat geval...

Offline

OK. Het werkt dus wél als je druk doet, maar niet als je het druk hebt. Neem een weekje blogvrij.

Het misverstand

* vriendelijke waarschuwing voor passanten: deze tekst is eigenlijk veel te lang, maar ik ben momenteel te lui om hem in korten *

Het was op de eerste zondag van advent dat wij het portfolio van zaken die spelen tussen mensen die wij kennen eens doornamen. Misverstanden ontstaan uit toevallige ketens van onwaarschijnlijke gebeurtenissen, bedacht ik. Iets zou zijn gewone loop moeten hebben, er komt een kink in de kabel en voila: misverstand. Wie had, bijvoorbeeld, kunnen voorzien dat die e-mail nooit zou aankomen? Of door een vergissing bij de verkeerde persoon terecht kwam? En dat zus-en-zo dáár was, terwijl die-en-die dacht dat hij elders zou zijn? Dan ontstaat al gauw een warboel in de hoofden, de perfecte voedingsbodem voor misverstanden.

Het misverstand is dan weer op te lossen is door teruguit te redeneren, zodat alle betrokkenen kunnen zien waar het misging, waar het toeval zijn rol ging spelen, zo je wilt. Zaak verhelderd, kwestie uit de wereld, ieder gaat tevreden zijns weegs. Dat niet méér misverstanden zo opgelost worden, het leek mij, zo bekeken, een zaak van gebrek aan vermogen om achteruit te redeneren. Wie dat niet kan, ziet tenslotte niet waar het rechte pad – geplaveid met goede bedoelingen - eindigde en het dwaalspoor van het toeval begon. Dacht ik.

En, dacht ik ook nog, dat kan natuurlijk komen doordat het misverstand zélf het zicht op de werkelijkheid vertroebelt bij de direct betrokkenen. Vervolgens bedacht ik – ik was nu goed op dreef: daar kunnen niet-betrokken omstanders een helpende, zelfs reddende hand toesteken. Misschien heb je daar als omstander zelfs wel een morele plicht toe, zoals de verkennerseer of de ereplicht van de EHBO-er: een kort, verhelderend feitenonderzoek als eerste hulp bij misverstanden. Dat is toch wel het minste wat je in voorkomende gevallen kunt bieden. Eigenlijk begrijp ik niet waarom we dat niet gewoon doen. Dacht ik dus.

Nu ben je écht gek geworden. Of dronken. Of allebei. Wist zij. Daar had ik niet van terug.

Onder Mocro's

"Ik heb laatst gesolliciteerd."
"Ah man, hoofdpijn is dat werk.
"Nee man, dit werk is geen hoofdpijn."

(Vangst: Nicolle)

Pamflet

Er is géén genade.

Dreigen met gezelligheid

Het gourmetstelletje – Aldi-impulsaankoop van drie winters terug – is uit de schuur- en voor het eerst uit zijn verpakking gehaald. Alles geteld en in orde bevonden. Er zitten acht kabouterpannetjes en kabouterspateltjes in de doos, precies zoals beloofd…

Loopbaan

"Ik word hier nog elke dag iets wijzer van. En iets eenzamer."

Alles is anders

Het groepje dat ik aanzie voor verwarde Italiaanse drugstoeristen, blijkt te bestaan uit Bergeijkse dagjesmensen.

Staalkaart

De postbezorgers van de firma Sandd. Staalkaart van wat er in mensenlevens zoal mis kan gaan.

Gebakken spek

Dat raam was zo helder en schoon! Ik kon de afstand niet schatten en liep er tegenaan. Het glas ging niet aan scherven, maar viel als een laken. Er was geen geluid, de zon scheen. En ergens was er gebakken spek. Dat wist ik zeker.

De bekentenis

"En jij dan?"
"Ik? Ik niet. Moet er niet aan denken."
"Ook niet als je…"
"Nee, sorry, nooit."

Slordig universum

Een professionele tape-dispenser, twee nieuwe boeken en één cd die nog niet uit hun verpakking zijn geweest, alle stripboeken, vijf van zes theelepeltjes die een enig setje vormen, een vriend in nood, een atlas, een kelnersmes, een voordeursleutel en een bankafschrift waar iemand om zeurt. Al deze dingen moeten ergens in de buurt zijn, maar ik heb ze toch vandaag niet kunnen vinden. Gelukkig is dat kind dan weer wél terecht.

Gedane zaken

Er is daar een vrouw en die zit in haar eentje op haar gemak Westmalles te drinken. Ze heeft boodschappen gedaan, die naast haar liggen op het bankje. Daar zit een doorzichtig, dichtgeknoopt zakje bij met muntbladeren. Als ze met haar derde Westmalle van de bar terugkomt, gaat ze op dat zakje zitten. Dat geeft een plof en de bladeren dwarrelen een beetje om haar heen. Ik schrik er van, zij niet. Ze kijkt eerder met een soort vertedering naar de bladerberg, veegt alles zowat bij elkaar en stopt het in een tas van de Schoenenreus.

Nachtfilosofen (2)

"Alles is er altijd en is in alles. Snap je?"

Nachtfilosofen (1)

"Voor mij is het duidelijk: ‘Als ie d’r niet in mag, dan zit het er ook niet in.’"

Verschijning

Het gaat naar Heiloo. Daar is Maria wel eens verschenen. Er is een bordje dat je de weg wijst naar de precieze plek. En verder merk je er niets van.

Voor intimi

"Jek! Getverdemme!"
"Hmm, wat?"
"M'n vinger! Ruik eens aan m'n vinger!"
"Moet het of mag het?"

Onder buurtagenten

"Welnee, die is niet dood. Die slaapt."

Beelddenker

"Zal ik het even voor je opschrijven?"
"Doe geen moeite, ik denk in plaatjes. En ik zie het zo voor me."

Relatietest (2)

"Als Van Gaal zegt: ‘ze spelen op de 10’, wat bedoelt ie dan?"

Kritiek

"Nét niet manisch genoeg."

KlopKlop

Wij hebben twee wereldmerken voortgebracht, waarvan KlopKlop bij nader inzien toch wel het meest revolutionaire was.

Hoe de NRC de wereld redde

"Lijkt me al met al nogal gevaarlijk."
"Nou, de modellen zeggen anders van niet."
"Ja maar, als…"
"Als, als! Altijd weer een ‘als’. Ik word er knettergek van. Het leidt af van de zaak en we moeten nu door. Heb ik ook tegen de jongens gezegd. Het is net als met Odysseus die langs de Syrenen moet. Niet lullen, maar roeien alsof je leven er van af hangt."
….
"Hoe kom je daar nou weer op?"
"Oh, gewoon, door iets uit de krant, maar daar gaat het nou niet om."
"De krant? Wélke krant dan, dat interesseert me."
"De NRC, als je het weten wilt."
"En daar zei Odysseus ‘niet lullen, maar roeien’?"
"Tja, daar kwam het toch op neer, maar het punt is…"
"Het punt is eigenlijk dat ik je modellen niet vertrouw."

Ongevalsrapport

"Een van onze aannemers kreeg opdracht voor een kusje in een meterkast." Dat liep uiteraard niet goed af.

Ook geen lieverdje

Er is een man in een rolstoel, die zegt dat ie expres over de bril piest in openbare gelegenheden. Daar heeft ie ook nog een liedje over gemaakt, dat ie tegen betaling voor je speelt.

Te water

Ik ga diep onder in het bruine water en zwem in de richting van het geluid. Het is Theme Time Radio Hour, hoor ik. Er is geen licht, maar genoeg lucht en de schimmen die ik voorbij voel glijden, jagen me geen angst aan.

Mentaliteit

"Heeft écht zo’n fuck-the-world-mentaliteit, maar het wordt nooit onsympathiek."

Strategische reserve

"Tussen Utrecht en Woerden zit een gasbelletje in de grond. Veel stelt het niet voor, maar toch. Als je er door de polder loopt, dan kun je het gewoon ruiken." Dat verklapt die man met dat smoezelige windjack in ruil voor een euro. Het zou zomaar waar kunnen zijn.

Kwestie van karakter

Ja, het is dwangmatig.

Kelderende koersen

Gelukkig ben ik gemáákt voor het eenvoudige leven.

Spaanse chef

Bakte de vetste kip van Andalusië, maar vond de hond in de pot toen z’n arm er plots af viel. "‘T is niet zozeer de arm die ik mis, ‘t zijn de vingers."

Meisje uit het noorden

Nu al met afstand het stompzinnigste boek van dit decennium: de Nederlandse vertaling van alle songteksten van Bob Dylan. 'Girl from the north'? Komt gewoon uit Groningen. En Memphis is toch bijna zoiets als Twente.

Honger maakt vindingrijk

Terwijl we ieder op ons vliegtuig zaten te wachten, besprak ik met de kunstenaar lopende zaken. Hij maakt van dat werk dat sprekend lijkt op bloed en modder en dingen die stuk zijn. Ik kon mij er veel bij voorstellen. "Weet je", zei hij, "ik wilde dat ik het allemaal verzonnen had." Maar toen hij opstond om zijn vlucht te nemen naar het rampgebied van dienst, zag ik de honger in zijn ogen.

Een vrouw met een vraag

Er was een vrouw – wij kennen elkaar als beleefde schimmen in de straat - met een vraag uit het niets. "Mag ik niet eens een dagje jou zijn en dat jij dan een dagje mij bent?" Er was geen spoor van ironie.
Een flagrante overtreding van de sociale verkeersregels, natuurlijk, die bevrijdend werkte. We praatten en lachten. En nu gaan we koffie drinken. En gevulde koeken eten. Ooit. Nooit. Maar toch.

Niets te vieren

Waterkoud. Geen nieuws. Niets te vieren. Champagne, anyone?

Allereerste pretnummer

Wat niet mocht van je moeder: stiekem dat nummer bellen om te luisteren naar een bandje met een mop van Max Tailleur. Het was een tamelijk onschuldige tijd.

Oude garde

Terwijl de kapper aan me werkt, komt Blokhoofd binnenzetten. Nu zijn we, zoals we daar zitten, wel wat gewend, maar zelfs in dat licht ziet hij er verschrikkelijk uit. Hij mist z’n voortanden en z’n bovenlip is tot aan z’n neus gescheurd. Alle gaten zijn gedicht, dat wel, maar als hij z’n mond opentrekt zie je eigenlijk alleen het zwart van geronnen bloed.

Blokhoofd heeft mot met de Polen. Die nemen de kwade zaken over en volgens hem komt dat omdat de kwade-zakenlui van hier een stelletje slappelingen zijn. En natuurlijk ook omdat die Polen veel jonger zijn en nog honger hebben en elkaar rugdekking geven als het nodig is. Moet je hier niet om komen, smaalt hij.

Een paar weken geleden was een zaakje met die Polen op een vervelende manier afgeketst. Daar konden die lui toen ook al niet om lachen en ze hadden hem flink te pakken genomen. Maar gisteren, vond hij, was hij voldoende hersteld om terug te gaan om z’n winterjas te halen. Die was hij in alle commotie kwijt geraakt.
Daar viel dus niet over te praten en niet veel later had Blokhoofd met zijn kop vol bloed en losse tanden op straat gestaan en was hij toch wel blij dat een toevallig passerende politiepatrouille hem te hulp schoot. Die Polen weg, natuurlijk. Of Blokhoofd ook aangifte wilde doen, hadden ze gevraagd. Daar had ie geen behoefte aan. "Je deelt eens wat uit en dan krijg je ook wel eens wat terug. Zo gaat het."

In de spiegel

Als ik nu eens een meer beschouwende blik zou opzetten. Dat zou de groeven in mijn gezicht tenminste nog een schijn van betekenis geven.

Grafische schone

1 uit 2, 2 uit 3, 3 uit 4, 5 uit 6, 7 uit 8 en 8 uit 9! Het kabbelende grafiekje, waar niemand ooit echt naar kijkt, schittert zomaar.

Prettig weerzien

Opa was langs. Hij overleefde de loopgraven bij de Somme en de Spaanse Griep en de stinkende armoede die daar weer op volgde. Een hele tijd terug struikelde hij over een sigaar en dat was dat. Het was prettig hem weer eens te zien en we hadden heel wat te bepraten.

Evenwicht

Ze lijden allebei aan zenuwziektes van uiteenlopende aard. En steeds als ik ze zie hebben ze net gewonnen in het casino.

Een leven lang leren

"Nee, is er niet. Doet de training Kleine Blusmiddelen."

Waarom zo mateloos?

De statistiek zegt dat iedereen die nu leeft ten minste één paar atomen bij zich draagt die ooit van Elvis waren.

Leven in de tropen

"Het heeft zeven jaar geduurd voordat ik mijn eerste droge scheet liet."