Een ziener uit Krasnojarsk

"T wordt voorjaar, vriend."

Minimaal, of: hoe ik genezen raakte van één internetverslaving

Als ik inlog, dan bén ik het ook: Vertigo, inwoner van het villaparkje onder de sociale netwerken. Het wordt bevolkt door een mengsel van fabulanten en leugenaars, seksverslaafden, kunstenaars, dichterlijke alleenstaande moedertjes, smekende aandachttrekkers en weet ik wat. Vertigo is daar in z’n eigen balans. Hij kent z’n klassiekers - en als hij ze niet kent, omzeilt hij de klippen handig. Meestal met woorden, in uiterste nood door uit te loggen en later een technische storing te faken.

Soms ook ben ik Minimaal, een wat dommige jongen, die altijd door zijn moeder Sifra in bescherming genomen wordt, als hij hier of daar in de problemen komt. Sifra wordt beurtelings gespeeld door mijzelf en door Ban. Dat levert nooit problemen op, want wij begrijpen haar volkomen. Ban zelf wordt overigens overtuigend vertolkt door Stempotlood en SlimSlakje.

Als je het kunt, ben je daar wie of wat je maar zijn wilt. En dat werkt verslavend. Veel vaste klanten en geregelde voorbijgangers die je kent aan hun avatar en hun veel- of nietszeggende plaatjes en eerlijke, gevatte of onbegrijpelijke antwoorden op stomme standaardvragen. Ze houden me wakker, te vaak en tot veel te laat in de nacht.

Vanavond wordt het anders. Het gonst al een tijd in het villaparkje, want we gaan elkaar zien. Er is een groot feest in 020 en wij weten hoe we elkaar zullen herkennen. De laatste berichten worden uitgewisseld.
- "Je bent er, hé?"
- "Zeker weten, zin in. Tot zo"

Eigenlijk heb ik het herkenningsteken niet nodig om SlimSlakje te ontdekken in de drukte. Net als in haar avatar speelt onnatuurlijk veel haar de hoofdrol. Ze begroet me hartelijk, maar duidelijk is ook dat ze moe is, uitgeput meer. We grinniken allereerst wat om de laatste ontwikkelingen in het leven van Sifra. Ze houdt er op bewonderenswaardige wijze enkele minuten de moed in. Zeker als je bedenkt dat ze een bloedneus heeft die niet te stelpen lijkt. Nu is haar zakdoek verzadigd en het bloed begint door haar vingers te sijpelen. Vrouwen van die leeftijd hebben soms nog een echte zakdoek. Ze excuseert: "Sorry, kutcoke. Ik kom later nog wel effe terug. Maar je moet zeker even bij Stempotlood langs gaan. Da’s die man daar bij de bar met dat leren colbert."

Stempotlood zegt dat ie het leuk vindt dé Vertigo eens in het echt te ontmoeten, maar ik tref hem niet in de allerbeste stemming. We drinken bier – hij giet er steeds achteloos een Jonge in – en hij klaagt. Over dat ie altijd waanzinnig koude voeten heeft en dat zoiets behoorlijk ongeriefelijk is, maar dat de beste artsen er naar gekeken hebben en dat er niets - maar dan ook niets - aan te doen is en dat hij er dus maar mee te leven heeft, leuk of niet - en leuk is het niet. Die artsen, gaat hij verder, hebben hem dat allemaal zwart-op-wit gegeven voor de keurende instanties - overigens tot de dag van vandaag zonder het beoogde resultaat - waardoor hij zich wel afvraagt waarom ie ooit al die premies heeft betaald.

Een lange, lodderige kerel slaat ons op de schouders. "Eeehj, Stempotloodjeee", haalt hij uit. Ik word voorgesteld door Stempotlood en hij stelt zichzelf voor: Chaingang, vaste gast in het villaparkje. Iets met piercings en nieuwe media, herinner ik me, of was het film? We hebben wel eens wat grappen uitgewisseld. Best scherp was ie toen.
- " Eeehj, Vertigo, the musicman, wij hadden het er net over dat volgens ons de meeste kerels minstens één keer in de maand naar de hoeren gaan. En jij dan?"
- "Ik? Ik niet. Moet er niet aan denken."
- "Ook niet als je…"
- "Nee, sorry, nooit."
- "Ik vind je eigenlijk nou al ’n lul."

Een mooi moment om eens op te staan en naar de wc te gaan, lijkt me.
Een man met een vuile grijns blokkeert de doorgang met z’n rolstoel. Op z’n wagen prijkt zowaar een sticker van het villaparkje, dus ik zeg even wie ik ben. Hij geeft z’n alias niet prijs, maar vertelt wel dat ie zojuist expres over de bril gescheten heeft en dat ie dat altijd doet in openbare gelegenheden waar ze geen volledig geoutilleerd invalidentoilet hebben. Daar heeft ie ook nog een liedje over gemaakt, zegt ie. Dat wil ie tegen betaling van een tientje – want hij is eigenlijk door z’n geld heen voor de rest van de maand - best voor me zingen.

Ik besluit het over een andere boeg te gooien: méér drank én mijn andere nick: Minimaal. Het vlot nu allemaal een stuk beter. ~Diva~ is gecharmeerd van de snotneus in mij en doet me haar hele carrière uit de doeken: "Daar zat ik dan! Gast in mijn eigen programma en met de mond vol tanden." Valesca, in real life helemaal Minimaal’s tiep, vertelt over haar moeilijke tijd - "het heeft zeven jaar geduurd voordat ik m’n eerste droge scheet liet"- als tropenarts.

Maar dan heeft Vega* me plots in de tang, als we het hebben over mijn Minimaal-antwoord op ‘favoriete maaltijd’: witte boterham met paardenrookvlees. Ik zit zodanig in m’n rol dat ik bevestig er daar dagelijks tenminste drie van te nuttigen. "Dus…" stamelt ze, "dus…als ik dat even snel uitreken, dan heb jij in je leven al ruim anderhalf paard opgegeten!"

Dat sommetje valt eigenlijk bij niemand in goede aarde. Waar is moeder Sifra als je d’r nodig hebt? Stempotlood ligt slapjes met z’n hoofd op de bar. SlimSlakje waarschijnlijk met een watje in d’r neus in bed. Het is genoeg geweest. Ervandoor.

Huisspin kijkt me vanonder het dekbed strak en dwingend aan: "Alsof jij nooit iemand bedonderd hebt." Ik probeer me in dat argument in te leven, maar ben al te zeer afgeleid door een opkomende zeurende hoofdpijn. En net voor ik in slaap val, denk ik bij mezelf: misschien moest ik maar eens gaan bloggen.

Mini-molotov

Zo was ik vroeger kind aan huis bij de man die de witte strepen op de weg heeft uitgevonden. Klinkt als een flauwe grap, toch is het waar – en de uitvinding was zelfs tweeledig: hij ontwikkelde een reflecterende verf én bedacht een systeem – nog steeds Europese standaard - om de strepen zo te plaatsen dat ze je als het ware over de weg geleiden. Jammer genoeg geen familie. De enige uitvinding waarvan wel gezegd wordt dat er bloedverwanten van mij bij betrokken waren, is de mini-molotov: je laat een scheet in een bierflesje en houdt er een aansteker bij. Altijd lachen, bij ons.

Genesis

"Eens zal het worden zoals voorzien", verbeeldt ‘Kunstzaal Dirkje Kuik – genaamd De Hooiwagen’ in chocoladeletter-letters. Maar niet zonder slag of stoot, weten we nu.

Geen prijsdier

Heb twee zilverglimmende trofeeën. Gekregen van iemand die ze als speelgoed weggeeft omdat er geen plaats meer is in z’n prijzenkast.

Omwille van de geloofwaardigheid...

...zal ik niet proberen uit te leggen waarom- en hoe sommige mensen have en goed verdedigen met mes en vork.

Verkleuterd

Ze legt de krant neer.
- "Heb je nog iets leuks te vertellen?"
Dus ik vertel iets leuks, met hoofd- en bijrollen voor diverse bekenden en met een door mij gemaakte opmerking die de zaak uiteindelijk een onverwachte wending geeft. Ze moet er wel om grinniken.
Dan vertrekt haar gezicht.
- "Maar dat kan helemaal niet waar zijn, dat heb je gewoon verzonnen!"
Dat is ook zo. Ze pakt de krant weer op.
- "Tss, kleuter."

Struikgewas revisited

De Jonge Onderzoeker in mij werd gisteravond laat wakker. Prangende vraag: hoe komt het nou dat die bergen struiksnippers zo heftig liggen te dampen? In de ijskoude nacht legde ik mijn handen op het in schots-en-scheve dobbelstenen gekraakte hout. Het voelde lauw-warm aan. Onverwacht. Ik schrok er eigenlijk een beetje van en maakte me uit de voeten. De schrik maakte al gauw plaats voor ontevredenheid. Want waar komt die warmte dan vandaan?
De wetenschap; een veel te ruim bemeten spiegelpaleis voor 1 Jonge Onderzoeker in de nacht.

Eerlijk

"Meneer, meneer, kunt u een euro missen? Ik heb echt wat coke nodig om op gang te komen."

Struikgewas van repliek gediend

Het struikgewas dat Niemandsland overwoekerde is van-de-week door de hakselaar gegaan. De hopen snippers leveren nu vinnig commentaar door héél opzichtig de laatste adem uit te dampen. Precies op de plek waar ik ooit uit beleefdheid een groen uitgeslagen gehaktbal heb opgegeten. Want Niemandsland was natuurlijk ooit Iemandsland. Er was een standbeeld en er waren flats voor morsige mensen en er was géén struikgewas. Het is maar dat je het weet.

Anticyclisch consumeren

Het geld is op en dat is heerlijk, vanwege de gekozen overlevingsstrategie. Want wij hebben in Winkelcentrum Overvecht natuurlijk allang gezien dat een armoedige levensstijl gemakkelijk leidt tot een grauwe gelaatsuitdrukking en het verlies van elk decorum. Waardoor het aantrekken van vers kapitaal feitelijk onmogelijk wordt en de spiraal naar beneden onomkeerbaar. Dus lenen wij geld en kopen méér lamsvlees en trappistenbier en wijn en toveren daarmee ons feestelijkste gezicht tevoorschijn. Op het absolute dieptepunt weten wij ons zo allang weer in de lift.

Kijk- en Luistergeld

Ja, ik zie het zelf ook, het is waar. Ik heb mijn tv-toestel ingepakt met aluminiumfolie. En daar heb ik geen enkele verklaring voor. Mijn betalingsbewijs wordt door de ambtenaar van dienst met een onnavolgbare, gemompelde toelichting afgestempeld: ‘ONGELDIG’.

De heren Luchtkasteel

Na 5 bier, 4 wijn, 3 armagnac, 2 koffie voor de restauratie en nog 1 bier tegen de dorst weten de heren Luchtkasteel het zeker: dit kán niet mis gaan.

Opportunist

- "Hé? Kom hier, kom kijken!"
Ik kom, kijk en lees. Er staat iets van: ‘knap werk’ en ‘daverend debuut’ en ‘geweldige prestatie’ en ‘een mooie toekomst’ enzo.
- "Nee, nee, dat plaatje, kijk eens naar dat plaatje! Zie je dat nou niet? Dat is Dinges!"
Ja, ik zie het, en het staat er trouwens ook gewoon: ‘Dinges’ – met daaronder 4 sterren uit een maximum van 5.
- "Tsjee, Dinges. Die vonden wij toch behoorlijk saai…"
Ik herinner me direct een hete zondagmiddag in een stad, ver weg, waar we van haar een universiteitsbibliotheek ver buiten het centrum moesten bekijken – die natuurlijk gesloten was, waarna we dan maar naar een theehuisje moesten – waar geen bier was en niet gerookt mocht worden en waar het personeel geen loon kreeg, maar leefde van fooien en restjes, wat zij een volkomen rechtvaardige zaak vond en een voorbeeld dat navolging verdiende.
Dus ik beaam: we vonden haar saai. En bazig. En ze had verder ook niet echt een fraai karakter.
- "Toch knap, vind je niet?"
Zeker, geen ontkennen aan.
- "Misschien bel ik ‘r binnenkort wel eens. Ik heb d’r telefoonnummer nog ergens."

Gesublimeerde razernij

"Het is nooit persoonlijk",
bezwoer het mes het vlees.
Al was dat misschien goed bedoeld,
het bleek toch een schrale troost.

Zin in

Kropsla, ui in ringen, gekookt eitje en slasaus.

Onvergefelijk

"Weet je, dat je naast je schoenen loopt, dat kan ik begrijpen, maar dat je er nu ook nog in piest is gewoon onvergefelijk."

Van die ribbeltjes

Ik heb eens mogen voelen aan iemands hersens. Dat ging zo: "Voel maar", zei die, en ik deed het, omdat ik het gewoon niet geloofde. Ik aaide hem over zijn hoofd en voelde door zijn haar en huid de warme, weke massa en van die ribbeltjes - koelribben? - die je ook wel ziet op plaatjes. Het deed totaal geen pijn, volgens hem, en hij lachte erbij, dus dat zal wel waar geweest zijn.

Blauwe hond

"Weet je, in feite is het bijna altijd diepstil en dat was toen ook, we lagen dus in een droge sloot te wachten op ik-weet-niet-wat en dat duurde denk ik zeker al twee uur, dat weet ik nog, omdat het zo’n beetje donker begon te worden, totdat ik ineens onrustig werd omdat ik een hond zag die over het veld liep en die hond was helderblauw - alsof ie een blauwe jas aan had, dacht ik nog bij mezelf - en hij kwam als een speer op ons afgerend – we schrokken ons allemaal te pletter - totdat ie vlakbij was, hij kwam in de schaduw en ineens was ie gewoon zwart. Hij liep ons zo voorbij; ik denk niet eens dat ie ons gezien heeft."

Een toekomst voor een stuk

"De steden zijn koud, en de mensen die erin wonen lijden terecht kou. Waarom bouwen ze ook zulke steden?"

Misschien is het over 30 jaar wel zo, dat het dan 25 jaar geleden is dat de brand hier is uitgewoed. Dat we dan al weer nieuwe steden op de as hebben gebouwd. En dat het al bijna lijkt alsof er weinig veranderd is, als de bomen nu maar wat groter waren. En dat jij daar leeft. En dat anderen daar leven. Dat je een kleine dief geweest kunt zijn of corrupt of erger - maar waren we dat niet allemaal – want het was hij of ik - en dat soort toestanden. Bloed aan de ziel hebben en toch een wandeling maken in het park, de wekker zetten of boodschappen doen.

Dan zal iemand misschien overwegen ‘Het vuil, de stad en de dood’ eens op te gaan voeren, omdat het zo treffend aan de tijdgeest lijkt te raken, dat het bijna grappig wordt.

Daar niet meer

Ik loop de ETOS in en kruis het pad van een man die er net uitloopt, zichtbaar met een stevige doos condooms onder de arm geklemd. Bij de kassa zijn twee dames.
- "Zo’n type! Je kunt je toch niet voorstellen dat die wel eens seks krijgt?"
- "Pff, die gebruikt ze om met zichzelf te spelen, kan niet anders."
Ze liggen blauw. Eéntje hervat zich en keert zich naar mij:
- "Waar kan ik u mee helpen?"
- "Ehh, doet u mij maar een doosje paracetamol."
Ik heb eigenlijk nooit hoofdpijn.

Jeff Healey

Dat Jeff Healey overlijdt, ongeveer terwijl ik een soort gedicht over muziek maak, moet natuurlijk geheel aan het toeval toegeschreven worden. Wonderlijk is het wel.

As The World Burns

Briljante nieuwe formule voor het 8 uur journaal, met hoofdrollen voor Katja Schuurman (presentatie) en Georgina Verbaan (duiding). Wij hopen voor de toekomst op medewerking van Geert Wilders, die elke dag het weer uitscheldt voor alles wat lelijk is.

Koortsdag (2)

Het is koortsdag.
Koortsdag is het om de paar maanden.
Dat is goed.
Want nog niet zo lang geleden was het om de paar weken koortsdag. De cellen van mijn liefje maken van koolhydraten suiker én een beetje gif. Net genoeg om de kleine hersenen klein te houden.
Dat is fout.
Het maakt de patiënt vrolijk van nature en wat minder goed ter been.
Daar kun je mee leven.
En kwetsbaar voor infecties.
Daar ga je aan dood.
Of, zoals de ter zake kundige medicus het uitdrukt: "Daar hebben we géén goede ervaringen mee." Eén op vier onderstreept die conclusie voor het tiende levensjaar.
Nog zes jaar, vier weken en 2 dagen te gaan.
Het is de avond van koortsdag.
De thermometer staat op 39.4.
Slaap lekker liefje, slaap lekker.

Een soort gedicht over muziek

Blind Willie Reynolds – aka –
Blind Joe Reynolds,
Blind Joe Taggart,
Blind Lemon Jefferson,
Blind Boys of Alabama,
Blind Rooseveld Graves.
Blind Willie McTell,
Blind Blake,
Blind Willy Johnsson,
Blind Boy Fuller,
Blind Reverent Gary Davis,
Blind Willy.

Zonder angst

Zo om de paar weken maakt ze haar eigen graf schoon. Ze wiedt het onkruid en tuttert wat rond de steen, waarop ruimte voor haar naam en kengetallen is uitgespaard. Als het kerkhof niet toevallig precies op de weg van haar huis naar de C1000 had gelegen, dan was ze – denk ik - om de paar maanden gegaan. Dat gebeurt allemaal zonder een spoor van angst en ook zonder een spoor van cynisme.

Echte kerel

- "Doet ie tegenwoordig?"
- "DJ of kickbokser of zoiets."

De Jezus in mij

Droomde mij vanacht het schuldgevoel en de spijt van een verschrikkelijke zonde, die ik persoonlijk nooit begaan heb.

Chique bakker

- "Meneer, ik neem er al jaren elke morgen één als ontbijt en ik durf u te zeggen dat onze gevulde koek de geest verkwikt en het lichaam restaureert."
- "Doet u er dan maar twee."

Cliffhanger (1)

Een steeds indringender elektrisch geluid wekte hem. Of nee, het wekte Klara, die hem wakker schudde. "Je GSM gaat." Zijn rechterarm begon te trillen. Onbeheersbaar. Hij sprong uit bed en viste snel de telefoon uit z’n broek, die over een stoel hing.

Leonora verveelt zich

Uit 256 miljoen kleuren
Kiest ze grijs, vandaag

Buitenissig alias blijft steken
Op het puntje van haar tong, vandaag

Leonora verveelt zich
Morgen is er weer een dag

Dat viel niet goed...

"En jij, jij zit er maar bij, als een...als een...Wouter Bos!"

Het verveelt zich, namelijk

Uit 256 miljoen kleuren
Kiest het grijs zichzelf, vandaag

Imperfecte driehoek

Trage pad (als literator), psychopaat (als zichzelf), zondagskind tegen wil en dank (als ik-figuur).

Ikoon

Uitgewoonde plee met – verborgen in een bovenhoek – een gelig kastje met opschrift: 'Odorite International. Made in U.S.A.'. Daar ruikt het dus hoe dan ook naar roosjes.

06-relatieprobleem

"Het lijkt háár niet te storen, maar die neus zit gewoon in de weg bij het vrijen."

Jezus died for somebody's sins - but not mine

Ten diepste ben ik altijd verliefd op Patti Smith.

Perceptie

- "Prettig dat we dit nu eens rustig hebben kunnen bespreken. Zeker omdat ik bij die vorige bijeenkomst een beetje recalcitrant was."
- "Gek, eigenlijk. Ik kan me helemaal niet herinneren dat jij daar bij was."

Gastvrij in Amsterdam

- "Ja, welkom hoor, mooi uitzicht hé? Maar let dan niet op die verschrikkelijke nieuwe lantarenpalen – noemt de gemeente kunst, nou het zal wel – of op dat zogenaamd grappige hondenhok met die hond ernaast, want dat staat er dus alleen maar omdat daaronder een gat zit met een of andere fout aangesloten leiding en, dat heb ik ook meteen gezegd tegen die mensen, in plaats van nou die fout te herstellen zetten ze er een hondenhok op. En begin me niet over dat bankje hier voor de deur, dat ze met de kop op de wind plaatsen, waardoor je er welgeteld een dag of vijftien per jaar lekker op kunt zitten – je zou denken: je kunt hier toch beter iets neerzetten waar mensen kunnen schuilen voor de regen…"
- "Euh, mevrouw, mag ik twee pils, alstublieft?"

Sturm und Drang

- Net je diploma Multimedia? Mooie studie, lijkt me.
- Hmm, zeker…
- ….
- ….
- Heb je een bepaalde richting waarin je je in het bijzonder interesseert?
- Mwaah…
- ….
- ….

Loterijverliezers

Ik stelde mij zo voor dat er wel een enorme vraag naar moest zijn: het eerste serieuze managementboek over succesvol innoveren door- en voor niet-genieën en loterijverliezers. Het idee werd uiteraard weggehoond.

Hardnekkige kwinkslag

Al bij de koffie floepte ie eruit: de kwinkslag waar het hele feest op ging teren. Na een uurtje kwam hij – met een schaal vlammetjes – voor de eerste keer terug langs bij zijn oorsprong. In het tweede uur (bitterbal, mini-frikadel en een verrassende combi die gretig aftrek vond: dim sum met frietsaus) werd de cirkel drie keer gerond en in het derde uur (voorgerechtenbuffet) vijf keer. In het vierde uur had iedereen z’n mond vol met andere dingen. In het vijfde uur was hij nog slechts prooi voor vertellers die zeer slecht ter been waren, maar niet ten dode opgeschreven.

Moreel kompas

Tante - onbestemde tachtiger - heeft een ferm besluit bekrachtigd met een daad: al een volle week is ze terug van twee sloffen Belga's in de week naar één.

In flarden

…dat iemand zegt dat het een mooie dag is om dood te gaan – omdat het zo koud is en toch heel licht - en dat je dan later denkt, ja zo was het ook…nou, dan denk je toch bij jezelf…

Minimaal

Soms ook ben ik Minimaal, een wat dommige jongen, die altijd door zijn moeder in bescherming genomen wordt, als hij hier of daar in de problemen komt. Zijn moeder wordt beurtelings gespeeld door mijzelf en door Ban, wat nooit problemen oplevert, want wij begrijpen haar volkomen. Ban zelf wordt overigens glansrijk vertolkt door Stempotlood en SlimSlakje.

Zonder titel

"Onze ego's passen niet in één boek."

Genept

- "Ben genept."
- "Joh…"
- "Yep."
- "Tsss…"
- "Ach ja..."
- "Evengoed klote."
- "Mag je wel zeggen."

Omissie

Een vaste lezer voelt zich tekort gedaan omdat in het voorgaande niet gerept wordt van het feit dat hij op het punt staat de trein naar Berlijn te nemen. Na een korte tussenstop te Parijs gaat het dan op naar Madagaskar. Het is maar dat u het weet.

Voor de zekerheid verklaar ik hierbij dan ook maar dat er in de omgeving nog sprake is van:
- een huisje in Tsjechië
- een stedentrip naar Liverpool
- een bos in de Ardennen (te koop, meen ik)
- iets met New York
- onthechting in de buurt van Laos (dacht ik)
- een kans in Barcelona
- iets dat niet doorging vanwege waterpokken
- familiebezoek in Zuid-Afrika
- een poging tot import van poncho’s uit Bolivia
- een vaste stek in Gent
- een geliefde in Middelburg
- schande die gesproken wordt vanwege een stel Canadezen die vandaag zijn geland en waarover het gerucht gaat dat de gastvrouw ze in een restaurantje in een Vinex-buurt laat eten in plaats van in onze prachtige historische binnenstad
- een negatief reisadvies voor Kenia
- een uitwedstrijd in Nicaragua - altijd lastig

Het een en ander heeft niet de pretentie van een volledig overzicht.

Kippendief

Die twee? Zitten in Paramaribo. Komt mooi uit, want dat kennisje, die nu voor vast in Wales schijnt te wonen, gaat ook. Kunnen ze lekker gaan fietsen in Nickerie. Daar zijn ze alle drie eigenlijk nog nooit echt geweest, maar Dinges was zo vriendelijk te zeggen waar ze goedkoop fietsen kunnen huren, want die komt er net vandaan. Nu bedenk ik me ineens dat ik kaartjes over heb want Die-en-die zit dan in Spanje. Dus het treft dat Zus-en-zo dan net terug is van de Antillen, want dan wil hij ze misschien wel hebben. Of anders m’n neefje. Tegen die tijd is ie klaar met zijn ontgroeningstrip door Australië en Indonesië. Als je ‘m nog wil zien moet je wel snel zijn, want de week daarop gaan ze met de hele familie naar Costa Rica, waar ze geïnvesteerd hebben in een strandtentje. Dat wordt trouwens gerund door die werkstudent die vorig jaar in het huis van Hoe-heet-ze-ook-alweer zat, toen die in Singapore was. Ach ja. Hoe-heet-ze-ook-alweer. Heb ik ook al tijden niet meer gezien…maar we hebben een afspraak, net als ze terug is uit Vietnam…wist je trouwens dat dat vrouwtje waar je zo leuk kon logeren tussen Paramaribo en Zanderij vermoord is door een kippendief?

Anna Karenina voor beginners

Er was een man op de radio die misschien tien minuten volpraatte van een uur. In die korte tijd wist hij twee keer te noemen dat hij een huis in Frankrijk heeft – waar het goed lezen schijnt te zijn en waar de lokale bevolking een voorbeeld van wereldburgerschap mag heten voor de benepen randstedeling waar hij het uiteindelijk toch allemaal voor doet. Ook vertelde hij dat hij Belangrijke dingen weet die wij niet weten. Dat komt dan weer door dat boeklezen ("Vijf-en-dertig keer Anna Karenina, meneer! Na vijftien keer kreeg ik het inzicht dat ze daar eens een film van moesten maken."), in combinatie met het vruchtbare en verlichtende contact met de plattelandsbevolking in zijn onbeduidende departement. En dat het zijn hogere doel is ons daarvan middels een liedje en een praatje kond te doen. Jammer genoeg paste het antwoord ten aanzien van zelfs maar de kleinste levensvraag niet in het programmakader of zo. Dat had het één en ander natuurlijk wel wat meer urgentie kunnen geven. Wij moesten het doen met de mededeling dat we de ziener aan het werk konden zien in diverse theaters in de buurt, waaronder Amersfoort en Dordrecht.

Tegenvoeter

Blog: efce ( Le Blog d'efce )
efce
Homme
Statut: Non précisé
Ariège, Pyrénées

Een fout lijntje

Er was een vrouw en het eerste wat opviel was dat ze onnatuurlijk veel – of dik - haar had. Duidelijk was ook dat ze moe was, uitgeput meer. Maar het was nog vroeg, er moest nog het één en ander gebeuren en ze hield er op bewonderenswaardige wijze de moed in. Zeker als je bedenkt dat ze vanaf het moment van binnenkomst een bloedneus had, die niet te stelpen was. Na een half uurtje hield ze het toch voor gezien, nu haar zakdoek verzadigd was en het bloed door haar vingers begon te sijpelen. Vrouwen van die leeftijd hebben soms nog een echte zakdoek.

Radicaal

Daar ben je weer eens onderweg, bepakt met nieuwe impressies die zo vertrouwd overkomen dat ze wel onder routines gerekend moeten worden. Het is het speelveld dat sleets en krap wordt. Alle mogelijkheden beproefd en alle varianten geanalyseerd. En de enige list die je kunt verzinnen vraagt om een kleiner bord.

Geestig

"Hoe lang is het nou geleden dat ik uit de dood ben opgestaan? Ik tel nog in maanden", zegt hij. Aan zijn troebele ogen zie ik dat hier geen woord van gelogen is. De rest ben ik glad vergeten. Misschien hebben we wel een plan gemaakt.

Bij de Chinese kruidendokter

Altijd al gezocht!
Langste weg van eerste peuk
naar laatste ademtocht


Hepkoe: drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen, 11 unieke woorden, de eerste en laatste regel rijmen. Formule van Mhirr, happyvpro.nl.

Rozijntje

Zonet zag ik een vrouw van vroeger. Ze had nog hetzelfde flamboyante kapsel - een royaal uitgevallen vogelnest, waar hier en daar een vuurrode dreadlock uitstak. Maar het gezicht onder dat enorme haar was nu precies een rozijntje.

Proefondervindelijk

>150 gram melkchocolade maakt slordig.

Loopritme

Het is 23.48 uur als ik aanloop en 23.49 uur als ik voel dat ik een prettig loopritme te pakken heb. Om 23.51 uur zet een vrouw in een fleezetrui haar vuilniszak buiten in de Loeff Bergmacher. Ze voelt het weer, dat ergens al iets van voorjaar belooft en kijkt eens tevreden in de lucht. Dan hoor ik glas versplinteren, vanuit het straatje van de Venezolaanse hoeren, direct gevolgd door de stem van een razende kerel. Het trauma dat daar ontstaat omvat ons als een droogvriezende wind. De vrouw haast zich naar binnen. En ik concentreer me op het loopritme. Weg, weg, zo ver mogelijk weg.

Oordeel

"En áls je dan eens een eerlijke man treft, dan is het een sukkel."

Marktplaats.nl

"Meneer, waarom draagt u eigenlijk dameslaarsjes?"

Bederf (1)

Op een lauwe januaridag, precies dertig jaar geleden, fietste ik tussen Westerhoven en Dommelen en droomde mij een toekomst als terrorist.

Onder controle

"Op een dag maak ik daar een toneelstuk van dat niet te spelen - maar enkel te lezen valt."

cirkel

"Ach, wel, ja, heu, hmm, nee, laat maar."

Zeezicht

Wij stonden tot onze knieën in een brei van modder, gebroken stenen en verrot hout. Er was ijzige motregen en het waaide. En de tijd ging onwaarschijnlijk traag en we konden maar niet vinden wat we zochten. Op nog geen drie meter afstand was een raam, dat inkijk bood in een grote kamer – een zaal meer. Aan de muur hingen schilderijen. In het midden zat een prachtige vrouw aan een bureau met een glazen blad. Haar blik ging nergens heen, ze verroerde zich totaal niet. Waardoor de gedachte postvatte dat ze misschien zelf een kunstwerk van een of andere soort was. Ik besloot het ‘Zeezicht’ te noemen.

Afknapper

In 1940 slaat een Spanjaard Leon Trotsky met een ijsbijl op z'n kop. In Mexico-Stad. Trotsky, dodelijk gewond, heeft toch nog oog voor de situatie. Tegen zijn lijfwachten - die de aanvaller te grazen nemen - zegt hij: "Vermoord hem niet! Deze man heeft een verhaal te vertellen." Spannend, tot dusverre. Je verwacht nu uitleg. Waarom een ijsbijl en waarom geen gemakkelijk te verstoppen klein vuurwapen of een knipmes of een telescopische ploertendoder en hoe komt die ijsbijl in Mexico en is daar door iemand heel lang en diep over nagedacht en welke redenering is dan gevolgd en nog veel meer van dat soort zaken die je details kunt noemen, maar die toch vraagtekens oproepen. Niets van dat alles is ergens terug te vinden.

Requiem voor TellSell

TellSell failliet - nachtbrakersverdriet

Dure eed

"Ik zweer je dat het waar is. Op mijn woord als vuilnisman."

In het donker

Van jou wist ik alles. En jij van mij. Tot en met de codes van ons DNA die ons ontwrichten en verbinden. Maar nu zie ik je daar, in een donker uithoekje en in ander licht - en jij mij. Het treft als de bliksem: we weten niets en zo is het goed. Wij hebben het eeuwige leven.

Depressie

"Mijn laatste écht goede idee? Had ik op de dag voordat ik stopte met roken en drinken."

Niet flauw

Hier staat geen stukje over vrouwen die winkelen in de Fietsfabriek.

Het is ook nooit goed

Hij vertelt dat ie eerst iets heel anders deed, maar dat ie nu al een tijdje in de piercings zit. Want dat andere, dat was allemaal routine. En ja, als je eenmaal weet hoe de hazen lopen en dat soort dingen, dan is dat dus al met al niet erg leerzaam en uitdagend meer.
Hij spuugt zijn woorden min of meer in je gezicht. Je merkt dan maar eens uit beleefdheid op dat de piercing-business inderdaad vast veel dynamischer is, terwijl je probeert een wat comfortabelere afstand tot stand te brengen tussen zijn hoofd en het jouwe.
"Mwah", zegt ie dan. "Daar moet je je ook niet op verkijken. Het is tachtig procent tepels. En als je er één gezien hebt, dan ken je ze allemaal wel zo’n beetje."

Onbreekbaar

"Echt?"
"Absoluut."
"Dus ik kan…"
"Je gaat je gang maar."
….
"Oh, kijk nou!"
"Já hoor! Breng je ‘m zelf even terug naar de winkel?"

Ode aan Eindhoven

Daar troffen wij in de oude platendoos zomaar een ode aan Eindhoven. Op de LP 'God's Favourite Dog'. Door de Butthole Surfers. Maar toch.

Edele viervoeter

"Dus als ik dat even snel uitreken, dan heb jij in je leven al ruim anderhalf paard opgegeten."

Het geloof

"Ik? Nergens in. Niet eens in het toeval."

Reset 2008

Tot mijn verbazing is het mijn mobieltje dat de vraag stelt waar het om draait: "Restore Manufacturer’s Settings Now?"

Voetbal

Er stond een man aan de deur met een perfect rond hoofd. Een vleeskleurige voetbal op een sokkel. Ik wilde niets liever dan er even aan zitten. Of er op z'n minst een foto van maken. Maar daar kwam natuurlijk niets van.

Klein gebrek

Er was daar ook een man die zei dat ie altijd waanzinnig koude voeten had en dat hij dat behoorlijk ongeriefelijk vond, maar dat de beste artsen er naar gekeken hadden en dat er niets - maar dan ook niets - aan te doen was en dat hij er dus maar mee te leven had, of hij dat nu leuk vond of niet - en leuk vond hij het niet, want aan koude voeten, daar is geen voordeeltje aan te ondekken en dat waren die artsen ook met hem eens, zei hij, ze hadden hem dat zwart-op-wit gegeven voor keurende instanties uit de wereld van de assurantiën - overigens tot de dag van vandaag zonder het beoogde resultaat, waardoor je je wel kon afvragen waarom je ooit al die premies had betaald.

Dwaalspoor

Alle weken zijn in spreadsheets gevat. De tijd van je leven, teruggebracht tot eenheden van 0,19 cent fiscaal voordeel. Van vertrekpunt naar bestemming en omgekeerd. Inclusief omtrekkende bewegingen. Waar was jij toen en toen?

Kerst indachtig

"Hé? Je kijkt me áán terwijl ik met je praat..."

Het weerzien

"Tsjee, die kop…wil je daar eigenlijk iets mee zeggen?"

Verkeerde Lieveheer

Wij zouden zeker als dolende zieltjes eindigen op de heide van De Maai, wist Ma, nadat wij spelenderwijs een boompje in de tuin hadden omgezaagd. We hoéfden haar natuurlijk niet te geloven, maar ze wees ons met plezier de onheilspellende voortekenen. Hadden we daar niet de ‘Verkeerde Lieveheer’ gezien, de levensgrote Jezus-aan-het-kruis op mini-Calvarie met zijn hoofd naar de verkeerde kant? En van wie dachten wij dan wel dat hij de herder was?

Stapvoets

"Hé, kijk uit waar je loopt. Wandelende tak!"

Mig zegt

"He, de machine hapert! Wat nou lamzak: schrijven zul je! Nix blogvrij, da’s alleen voor zwangeren." Hmm, wel, in dat geval...

Offline

OK. Het werkt dus wél als je druk doet, maar niet als je het druk hebt. Neem een weekje blogvrij.

Het misverstand

* vriendelijke waarschuwing voor passanten: deze tekst is eigenlijk veel te lang, maar ik ben momenteel te lui om hem in korten *

Het was op de eerste zondag van advent dat wij het portfolio van zaken die spelen tussen mensen die wij kennen eens doornamen. Misverstanden ontstaan uit toevallige ketens van onwaarschijnlijke gebeurtenissen, bedacht ik. Iets zou zijn gewone loop moeten hebben, er komt een kink in de kabel en voila: misverstand. Wie had, bijvoorbeeld, kunnen voorzien dat die e-mail nooit zou aankomen? Of door een vergissing bij de verkeerde persoon terecht kwam? En dat zus-en-zo dáár was, terwijl die-en-die dacht dat hij elders zou zijn? Dan ontstaat al gauw een warboel in de hoofden, de perfecte voedingsbodem voor misverstanden.

Het misverstand is dan weer op te lossen is door teruguit te redeneren, zodat alle betrokkenen kunnen zien waar het misging, waar het toeval zijn rol ging spelen, zo je wilt. Zaak verhelderd, kwestie uit de wereld, ieder gaat tevreden zijns weegs. Dat niet méér misverstanden zo opgelost worden, het leek mij, zo bekeken, een zaak van gebrek aan vermogen om achteruit te redeneren. Wie dat niet kan, ziet tenslotte niet waar het rechte pad – geplaveid met goede bedoelingen - eindigde en het dwaalspoor van het toeval begon. Dacht ik.

En, dacht ik ook nog, dat kan natuurlijk komen doordat het misverstand zélf het zicht op de werkelijkheid vertroebelt bij de direct betrokkenen. Vervolgens bedacht ik – ik was nu goed op dreef: daar kunnen niet-betrokken omstanders een helpende, zelfs reddende hand toesteken. Misschien heb je daar als omstander zelfs wel een morele plicht toe, zoals de verkennerseer of de ereplicht van de EHBO-er: een kort, verhelderend feitenonderzoek als eerste hulp bij misverstanden. Dat is toch wel het minste wat je in voorkomende gevallen kunt bieden. Eigenlijk begrijp ik niet waarom we dat niet gewoon doen. Dacht ik dus.

Nu ben je écht gek geworden. Of dronken. Of allebei. Wist zij. Daar had ik niet van terug.

Onder Mocro's

"Ik heb laatst gesolliciteerd."
"Ah man, hoofdpijn is dat werk.
"Nee man, dit werk is geen hoofdpijn."

(Vangst: Nicolle)

Pamflet

Er is géén genade.

Dreigen met gezelligheid

Het gourmetstelletje – Aldi-impulsaankoop van drie winters terug – is uit de schuur- en voor het eerst uit zijn verpakking gehaald. Alles geteld en in orde bevonden. Er zitten acht kabouterpannetjes en kabouterspateltjes in de doos, precies zoals beloofd…

Loopbaan

"Ik word hier nog elke dag iets wijzer van. En iets eenzamer."

Alles is anders

Het groepje dat ik aanzie voor verwarde Italiaanse drugstoeristen, blijkt te bestaan uit Bergeijkse dagjesmensen.

Staalkaart

De postbezorgers van de firma Sandd. Staalkaart van wat er in mensenlevens zoal mis kan gaan.

Gebakken spek

Dat raam was zo helder en schoon! Ik kon de afstand niet schatten en liep er tegenaan. Het glas ging niet aan scherven, maar viel als een laken. Er was geen geluid, de zon scheen. En ergens was er gebakken spek. Dat wist ik zeker.

De bekentenis

"En jij dan?"
"Ik? Ik niet. Moet er niet aan denken."
"Ook niet als je…"
"Nee, sorry, nooit."

Slordig universum

Een professionele tape-dispenser, twee nieuwe boeken en één cd die nog niet uit hun verpakking zijn geweest, alle stripboeken, vijf van zes theelepeltjes die een enig setje vormen, een vriend in nood, een atlas, een kelnersmes, een voordeursleutel en een bankafschrift waar iemand om zeurt. Al deze dingen moeten ergens in de buurt zijn, maar ik heb ze toch vandaag niet kunnen vinden. Gelukkig is dat kind dan weer wél terecht.

Gedane zaken

Er is daar een vrouw en die zit in haar eentje op haar gemak Westmalles te drinken. Ze heeft boodschappen gedaan, die naast haar liggen op het bankje. Daar zit een doorzichtig, dichtgeknoopt zakje bij met muntbladeren. Als ze met haar derde Westmalle van de bar terugkomt, gaat ze op dat zakje zitten. Dat geeft een plof en de bladeren dwarrelen een beetje om haar heen. Ik schrik er van, zij niet. Ze kijkt eerder met een soort vertedering naar de bladerberg, veegt alles zowat bij elkaar en stopt het in een tas van de Schoenenreus.

Nachtfilosofen (2)

"Alles is er altijd en is in alles. Snap je?"

Nachtfilosofen (1)

"Voor mij is het duidelijk: ‘Als ie d’r niet in mag, dan zit het er ook niet in.’"

Verschijning

Het gaat naar Heiloo. Daar is Maria wel eens verschenen. Er is een bordje dat je de weg wijst naar de precieze plek. En verder merk je er niets van.

Voor intimi

"Jek! Getverdemme!"
"Hmm, wat?"
"M'n vinger! Ruik eens aan m'n vinger!"
"Moet het of mag het?"