Proletarisering van het heelal

(Ik vond het in eerste instantie wel een mooi gebaar dat van-de-week een planetoïde is vernoemd naar Boudewijn Buch. Nader onderzoek leert dat het in het heelal inmiddels een behoorlijk proletarische bedoening is geworden.)

Boudewijn Buch verkeert nu in gezelschap van onder andere Geertruida - zuster van de rekenaar G. Pels, Floris-Jan van der Meulen – 5000-ste bezoeker van een Leidse ruimte-expositie, Grietje Haring-Gehrels - schoonzuster van Tom Gehrels en Harry Balster, bakker en amateur-sterrenkundige én diens zuster Yvonne. Het heelal is ook niet meer wat het geweest is.

Geen troost

Reactie op ‘Being Dimitri Verhulst’:
"Zo’n gebitje. Dat heb je toch alvast."

Ik vind geen troost in lezers.

Being Dimitri Verhulst

Het is mijn beroep en toch denk ik zelden na over het schrijven. Hoewel ik vermoedelijk de slechtste netwerker en verkoper van het westelijk halfrond ben, is het schrijven ooit mijn ticket naar zelfstandigheid geweest en heb ik er altijd goed van kunnen leven. Ik kan werkelijk niet zeggen dat het niet gewaardeerd wordt. En verder maak ik er niet veel van.

Een anoniem bestaan, dat wel, maar ik ambieer niet anders. Of misschien is het beter te zeggen: ambieerde niet anders. Want gisteren zag ik Dimitri Verhulst op televisie die, getooid in het rood-wit van Standard Luik, een geweldige Schrijver neerzette. De emotie raakte me als een hamerslag: was ik maar Dimitri Verhulst, Schrijver.

Alfamannetje

Ook in megagebouwen waar duizenden de kost verdienen, kan er maar één de baas zijn. Er was een camera en er waren liefst vier toegewijden om die hele hoge meneer het juiste loopje te laten doen en de woordjes in de juiste volgorde te laten zeggen. Hij kwam een kwartiertje te laat, maar dat vergeef je zo'n man graag, al weet ik eigenlijk niet precies waarom. Hij mompelde iets dat wij dan maar opvatten als een groet. Er was verder geen tijd voor formaliteiten, zoveel was duidelijk. Aan het werk, dus maar.

Ik kan niet anders zeggen: voor de camera was hij helemaal in z'n element, daar had hij z'n toegewijden beslist niet voor nodig. Z'n gelaatsuitdrukking warmde op onder de lampen, de volzinnen rolden met gemak uit z'n mond. Vier takes stonden er in één moeite op. Nog één take te gaan, een voorgekookte, pakkende one-liner, waarmee hij al zeker duizend keer een betoogje had besloten. Hij deed 'm in de loop, precies als altijd, waarschijnlijk. Het was perfect. We konden eigenlijk wel gaan. In tien minuten uit en thuis.

"Stop, stop", zei ik. "Sorry, maar er zat volgens mij een hakkel in." Bij het volgende loopje lag het accent nét niet lekker op het woord 'samen', en bij het daaropvolgende klonk 'succes' iets te chagerijnig. Nu keek hij me voor het eerst echt aan. "Vindt u 't erg om 't nog één keer te doen?" Daar had hij geen problemen mee. Hij zette weer aan voor het loopje, maar nu vergat hij het woord 'samen'. We probeerden het nog een keer en - gewoon, omdat het kon - nog een keer, maar het kwam niet meer goed. "Maakt niet uit, gebruiken we gewoon die eerste en dan snijden we dat hikje er wel uit." Hij verdween zoals hij gekomen was: mompelend. Dat vatten we dan maar op als 'dank-je-wel'.

Restwarmte

(De laatste dag van het laatste hotel-in-verval van de stad. Van de Nachtwacht mag ik nog even ronddwalen.)

Het labyrint van gangen en kamers en doorloopjes ziet er moe en verslagen uit. De deuren en de trappenhuizen, het tapijt, de plafondplaten, alles klampt zich ternauwernood vast aan de laatste spijkers en schroeven en lijmstreken die nog standhouden.

Sommige kamers zijn al steenkoud. In andere voel je de restwarmte van de vluchtelingen – op de loop voor slechte huwelijken met slechte seks, die kerel-met-de-losse-handjes, de sleur, de dwang van het leven, de politie. En de reclassering natuurlijk en ambtenaren in het algemeen en de Belastingdienst in het bijzonder.

Er is gezopen en geneukt en gehandeld en gebruikt en gebeden (alle religies welkom) en gevochten en gelachen en gelachen en gelachen. En voor de hoeren en de stiekeme stelletjes zijn er twee kamertjes, helemaal beplakt met spiegeltegeljes. In de huiskamer ruik je nog vaag gyros en chinees.

Alles is uitgepraat, in het nederlands, het pools, het grieks, het servisch, het russisch, het arabisch en het weet-ik-veel. We zijn uitgepraat. Het laatste woord komt van de rechter - en zoals het altijd gaat, zo gaat het nu ook - het wordt gesproken in het voordeel van de appartementenmafia, die de stad gelijkschakelt en plastificeert. Wel zo makkelijk, wel zo netjes.

Fiona viert feest

De vrouw genaamd Fiona (als ik het voor het zeggen had) dwaalt die ochtend door de stad. Ze viert haar vrijgezellenfeestje met een gek hoedje voor haarzelf en voor al haar beste vriendinnen. Ze eten chocolade afgietseltjes van de Dom. Hilarisch wil het nog niet worden – het is zoeken naar dat ene moment dat het stempel van de onvergetelijkheid op de dag gaat drukken. Zo meteen gaan de kroegen open, Fiona. En dan komt het allemaal goed. Veel geluk, Fiona. Of hoe je ook mag heten.

Overwerk

4 plakken uitgedroogde chorizo tegen de hongerklop en 1 pint tegen de armoe.

Rekenen met kolen

(Ik heb nog van mijn vader ingepeperd gekregen dat rokende schoorstenen equivalent zijn voor brood op de plank. Aan rook en schoorstenen geen gebrek op de Maasvlakte, dus dáár moeten we zijn.)

Rand van Nederland. Afgezoomd met een stel windmolens, die bij naderende scheepsbemanningen de suggestie moeten wekken dat er een verstandig land in zicht is. Precies daarachter een elektriciteitscentrale. Die verstookt bij volledige belasting 180.000 kilo steenkool, meldt men niet zonder trots. Per uur, wel te verstaan. Dat maakt 30.240.000 kilo kolen per week. De centrale heeft een vermogen van 1040 megawatt. Daarmee kan grof gerekend in iets meer 600.000 huishoudens het licht aan. Dat komt dus neer op ruim 50 kilo kolen per huishouden per week. Toch wel een hele hoop. Daar zit je dan, met je spaarlampjes en je biobak. Gelukkig heb ik die Prius-folder al geheel onreglementair door het huisvuil gesnipperd. De schoorsteen moet roken, tenslotte.

Oogst van 1 avond

- 1 jeugdcrimineel - maar dan ruimschoots over z’n houdbaarheidsdatum
- 1 soldaat met bindingsproblemen
- 1 landmeter met een hang naar de zee
- 1 dame die op perfecte wijze een jaren-’50-existentialiste neerzet
- 1 treurige Surinamer, die 30 jaar geleden ook al op een barkruk bij een tochtgat van een deur zat

Het nut van vooruitdenken, zoals bewezen in Leidsche Rijn

Ik stamp m'n fiets over die lange, kaarsrechte weg en het weer is prachtig en voor me in de verte tekent zich zo’n stipje af, waarvan je wel raden kunt dat het zometeen een fietser wordt. Na verloop van tijd wordt het stipje een fietser en nog wat later wordt de fietser een vrouw met een sjaal die naar mijn smaak nogal ongemakkelijk om haar hoofd fladdert.

We zijn elkaar tot op een meter of tien genaderd als ze - niet naar mij, maar zo recht vooruit - uitroept: “shit, m’n pinpas”. Net als we elkaar passeren knijpt ze in de remmen. Na een minuutje of zo hoor ik bandengeruis achter me. “Shit”, denk ik, “een klever.” Ik hoef m’n hoofd maar een fractie naar links te bewegen om de dwarrelschaduw van die das te zien. Zo jakkeren we voort door Leidsche Rijn. Het eind is niet in zicht, er schuift een wolk voor de zon en ik had natuurlijk even moeten poepen voor vertrek.

Voorrecht

"Je drinkt nu wel met de enige Nederlander aan wie de DSB Bank een lening heeft geweigerd."

Kip

Het motregent. Er zijn steigers en kabels en werktuigen en zo en in de verte loopt een man die hier ogenschijnlijk wel thuishoort. Ik stel mij voor dat die man met een scherpe klap zijn hoofd verliest – dat zou hier zomaar kunnen. En dat diens lichaam neerdwarrelt en direct tot stilstand komt. Ik denk: ‘dat is in elk geval al één verschil tussen kippen en mensen’.

Kunstkritiek

Sinds een dik jaar fiets ik elke morgen langs de Vecht en passeer zo de woonboten waarin Utrecht z’n hoeren huisvest. Tegen de flanken van de brug die deze drijvende variatie op sodom-en-gomorra doormidden snijdt is een kunstwerk geplakt van tegeltjes. Het beeldt in een stuk of wat groengetinte, gemozaïekte tableaus steeds setjes van twee vrouwtjesdieren uit die het – op een knusse manier - reuze gezellig met elkaar hebben. Letterlijk en figuurlijk een tamelijk vlak geheel en op zichzelf verre van aanstootgevend. Het is de titel die me in de loop van het jaar lelijk dwars is gaan zitten: ‘Sisters in Paradise’.

Eerst ga je in gedachten een stukje mee met de kunstenaar. Want, tja, een kunstwerk met een passender titel zoals ‘Losers is Hell’ krijg je vast niet verkocht bij de keten van ambtenarij die achtereenvolgens over de kunsten, de bruggen en de hoeren gaat. Dan stel je je de discussie voor tussen die kunstenaar en die ambtenaren van kunsten en bruggen en hoeren. Het geginnegap.

- “Nu effe serieus. Kunnen we dit wel maken?”

- “Joh, je moet het zien als een commentaar, als een ironisch commentaar. Misschien ook wel als een aansporing tot gedragsverandering. Want vergis je niet: die meiden krabben elkaar voor een tientje de ogen uit. Het heeft duidelijk meer kanten.”

“Haha, zoiets als ‘Arbeit Macht Frei’, bedoel je.”

Een gierende lach en dan is het tijd om een besluit te nemen.

“‘Sisters in Paradise’… Vooruit met de geit.”

Klein verraad

Wij hadden het laatst over Drs. P en toen dachten we nog dat ie dood was. We kampeerden ergens waar de plaatselijke bevolking ooit had besloten jakhalzen uit te zetten. Die voor Oost-Europa nogal exotische jagers waren bedoeld als ultiem wapen tegen de meer inheemse wurgslangen. Een dubbele mislukking. De wurgslangen waren nog alom aanwezig (‘Don’t worry, they are not poisonous’, sprak men troostend). En de jakhalzen voelden zich zo goed thuis dat ze zichzelf inmiddels ook tot plaag hadden ontwikkeld. Bij het vallen van de avond scharrelden ze rond ons kampementje, om het op een onzichtbaar teken op een kippenvelverwekkend, oorverdovend gejank te zetten. Voor ieders nachtrust leek het ons verstandig de nabijheid van jakhalzen (en wurgslangen, maar daar gaat het nou niet over) voor de kinderen te verzwijgen. Dat lukte aardig: de verklaring dat het nachtelijk gejank van meeuwen afkomstig was werd niet zozeer geloofd alswel aanvaard, omdat het ook voor kinderen wel duidelijk is dat heel wat waarheden het beste niet gekend worden. Een beslissing, dus – nee een soort afspraak - waar ieder z’n verantwoordelijkheid in herkende en nam.

Dat nam natuurlijk onze ouderlijke behoefte niet weg om het zo nu en dan eens te hebben over die jakhalzen. Op zoek naar bedekte termen kwamen wij op De Dodenrit van Drs. P, want jakhalzen, die lijken oppervlakkig gezien verdomd veel op wolven.

Dat had nog goed kunnen aflopen, als we er niet bij aan het drinken waren geslagen. “De donkere gedaanten zijn bijzonder vlug ter been. Ze lopen op vier poten en ze kijken heel gemeen”, wisten wij ineens weer. Twee pivo’s later hadden we het kinderstel omgedoopt in Igor en kleine Pjotr. “We mogen Pjotr wel waarderen om zijn eetbaarheid, want daardoor raken wij die troep voorlopig even kwijt”, zongen wij na nog een pivo. “Dus Igor, 't is wel spijtig maar jij wordt geen virtuoos. Nog tweeënvijftig werst en daar was laatst een meisje loos”, schoot ons te binnen - we waren qua pivo’s de tel kwijt.

Toen zette de ober op zwierige wijze de allerlaatste pivo op ons tafeltje en speelde mijn geliefde haar allerlaatste troef uit om mij en haarzelf onder de tafel te krijgen: “Troïka hier, troïka daar, met een Slavisch handgebaar.” Igor en de kleine Pjotr konden het allemaal niet echt waarderen en je zag de roestvlek die door het ijzeren vertrouwen in hun ouders vreet een flink stukje groeien.

En Drs. P? Die is niet dood, die heeft gisteren z’n 90ste verjaardag gevierd.

Croatian night watch

- Just checking if everything is calm here.
- Everything is dead calm.
- That’s what’s so depressing about this place.

Verstand

Goed. Ik geef toe. Ik ben m’n verstand verloren. Dat komt zo: ik heb het onlangs ingeruild voor een Porsche 944 met dubieuze onderhoudshistorie. Stokoud, poepbruin en van binnen bekleed met een niet bepaald origineel, vreemd ruikend hoogpolig tapijtje. Sindsdien denk ik in smeernippels, stabilisatorstangen, drukgroepen en krukas-spelings-toleranties. Ook ben ik al eens midden in de nacht wakkergeschrokken van een ingebeelde penetrante benzinedamp. Illusies, illusies.

Mijn liefde voor - streepjes - verklaard

“Gedachtenstreepjes zijn zeer ondoorgrondelijke leestekens, waarmee u ook heel geschikt kunt suggereren dat u, zoals het woord gedachtenstreepjes al enigszins aanduidt, enkele diepe gedachten hebt geformuleerd. De officiële spellingsleidraad zwijgt over dit leesteken geheel, terwijl particuliere taaladviseurs in hun boeken op dit punt ook opmerkelijk vage en algemene richtlijnen formuleren. Slechts weinigen zullen u dus kunnen betrappen op het onjuiste gebruik van gedachtenstreepjes.

Omdat ze de lezer dwingen tot zeer aandachtig lezen, wil hij de draad niet kwijtraken, kunt u met de gedachtenstreepjes dus heel goed de indruk van de diepe denker vestigen. En dat verdient eerbied. Let op de rijkdom aan streepjes in de volgende krantenzin.

‘Leg ik dit alles - al kost het moeite - naast mij neer, dan rest het werk van een man die - naar het heet - met het op muziek zetten van lonesco's eenakter ‘De Nieuwe Huurder’ vroeger zijn sporen heeft verdiend, maar die men - te oordelen naar deze latere vrijmoedige muzikale transpositie van een der bekendste werken van de Franse Nobelprijswinnaar - daarom nog niet het brevet ‘operacomponist’ zou willen geven.’”

Uit:
Kleine grammatica van de waanzin
A.J. Vervoorn

Nu geheel te lezen op DBNL:
http://www.dbnl.nl/tekst/verv014klei01_01/index.htm

Hospitaal Walcheren

Het is zaterdagavond laat. Op weg naar m’n bed voel ik even een stekend pijntje in de middelste teen van m’n linkervoet. Shit, een splinter, of zoiets. Ik besluit dat die best kan blijven zitten tot morgenochtend en trek het dekbed over me heen. Maar al na een minuut of wat gaat de teen kloppen. Nog wat later heb ik het idee dat m’n hele voet gloeit. En dat is geen goed nieuws, in deze contreien.

Dat zit zo: mijn angst voor ‘de provincie’ balt zich samen in Hospitaal Walcheren. Als m’n kinderen dingen doen die ik gevaarlijk vind, heb ik in Hospitaal Walcheren een effectief afschrikmiddel. “Vooral doorgaan, joh, zitten we zometeen in Hospitaal Walcheren.” Werkt altijd. Want, dat weten zij ook, in Hospitaal Walcheren eten chirurgen hun broodjes in de kantine met hun bloeddoordrenkte schortjes nog aan. Zonde om ze na één snijsessie in de prullenbak te gooien. De schoonmaak is er – bij gebrek aan een fatsoenlijk allochtoon arbeidspotentieel - in handen van de Sociale Werkplaats Vlissingen, afdeling Blinden en Slechtzienden, subsectie Gedragsgestoord. En daar moet ik dus straks, als het niet snel beter gaat, met die voet naartoe. Al heeft die splinter maar een gaatje van niks gemaakt, het blijft een open wond en een ziekenhuisbacterie wandelt zo naar binnen.

Ik kan de slaap niet vatten en het wordt zondag. Dat maakt het er niet beter op. Want op zondag werkt het christelijk medisch personeel natuurlijk niet. Artsen van buiten de provincie die nog de schijn van een reputatie hoog te houden hebben, mijden Hospitaal Walcheren als de pest. Dus de zondag is er voor types die hun medische opleiding in Wit-Rusland hebben genoten of hun diploma op e-bay hebben gekocht. Die staan dan om mijn bed te overleggen. Ze zijn er al snel uit. Die voet die moet eraf. Want zo’n infectie, daar kun je beter niet mee spotten en het zekere moet voor het onzekere genomen worden. Op maandagmorgen zullen de echte dokters hoofdschuddend de schade bekijken. Zo had het nooit mogen gebeuren, maar nu het eenmaal zover is, is er maar één beslissing mogelijk: afzagen tot boven de knie. Met een viltstift wordt losjes een zaaglijntje gezet. Ondertussen braakt de ventilator boven m’n hoofd een wolk legionella uit over mij en mijn medepatiënten. We gillen om een helicopter die ons naar Rotterdam of Gent - of Antwerpen desnoods - kan brengen, maar we zijn verzwakt en in doodsnood en niemand merkt ons op.

Tot m’n verbazing word ik aan één stuk wakker in m’n eigen bed. In het felle licht van de zon zie ik het splintertje zo zitten. Even goed knijpen en het floept eruit. Daar zijn we weer eens op het nippertje ontsnapt.

Gemeentewerken

- “Dus ik kan me niet inschrijven zonder me eerst uit te schrijven?”
- “Spreekt voor zich. Anders pleegt u bestuurlijke bigamie en dat wilt u toch niet op uw kerfstok hebben?”

Van Geluk Gesproken

“Aan de andere kant mag je toch wel van geluk spreken dat ik zo’n vrolijke dronk heb”, sprak de wankelende man tot het morrende wezen onder het dekbed.

Van horen zeggen

P. was gemaakt van horen zeggen. “Wist je eigenlijk dat ie vroeger bij Unifil zat? Is ie eens ternauwernood ontsnapt uit een PLO-hinderlaag.” “Die P., hé? Die was jarenlang Van-der-Valk-ober. Kwam ie na ‘t werk in z’n morsige oberpak het café binnenstommelen. Totdat er op een dag een literair agent bij die Van der Valk kwam eten, en…” “Arme jongen. Heeft ie overgehouden aan een steek van een hele zeldzame vlieg in de outback van Australië.” En nu, nu staat ie in de krant omdat ie dood is. Maar dat had ik al van horen zeggen.

Morgen al!

Het seizoen voor oosterscheldekreeft opent. Morgen al! En hou je niet van oosterscheldekreeft, dan is er troost om de hoek, want op 3 april is het alweer Nationale Pannenkoekendag. En iedereen lust wel een pannenkoek.

Aanschouwelijk onderricht in mode

“Zie je ‘t nou? Zo’n jurkje is nooit burgerlijker dan ‘t meisje dat er in zit.”

Uitnodiging

Iemand ziet in mij een geschikte kandidaat voor toetreding tot “een verzamelplaats van gelijkgestemden, voor mensen die vooruit willen denken, èn doen.” Daar komen mensen die zich er van “bewust-ZIJN dat slechts positiviteit en vertrouwen de wereld om ons heen weer in positieve zin kan veranderen.”
Eén keer ontving ik een krankzinnigere uitnodiging: dat was toen ik werd gepolst om te spreken op een symposium over hoe we Europa kunnen behoeden voor een grieppandemie en wat te doen als die toch uitbreekt.

Je kunt er alleen naar raden

Met een woest gezicht verlaat de graatmagere vrouw de grotematenwinkel. Ze smijt de deur dicht, zo hard dat de ramen trillen.

Van je vrienden moet je ’t hebben

“Als je niet manisch bent, ben je eigenlijk best saai.”

Over lijken

Vroeger was ik verslaafd aan tv-detectives. Mannix, Ironside, Baretta, Starsky & Hutch, Hill Street Blues. Waarom, dat weet ik niet meer, maar na Miami Vice ben ik in één keer cold-turkey afgekickt. Een kleine twintig jaar later (met als excuus een fase van totale verzwakking) ben ik even plotseling terug bij af. CSI, NCSI, Bones, Numbers, Law & Order - Special Victims Unit en meer – het kan niet op. Dit is veranderd: lijken van toen waren nette, schone mensen met één of meer gaatjes in hun t-shirt – het leek eigenlijk meer alsof ze sliepen. Lijken van nu worden frontaal getoond in alle fases van verrotting en met de meest ondenkbare verminkingen. Er wordt ook volop in gewroet en gezaagd. Gisteren nog twee uitgedrukte ogen van binnen gezien. “It feels like popping grapes.” Zo leer je nog eens wat.

Dagen

Er zijn dagen dat alles kan. Met je moeder op de tribune bij FC Utrecht, juist als zich een helicopter in de Bunnik-side boort – dat gaf me een paniek! Op kroegentocht met een dode. Iemand die ongevraagd met een graafmachientje een vijver in je tuin maakt. Of dat er steeds iemand achter je loopt en dat je zeker weet dat die een plastic zak over je kop wil trekken. En dat je denkt: waarom schreeuwt dat mens toch de hele tijd door die muziek heen – en dat het maar niet ophoudt. Die dagen nu, die zijn voorbij. Pff.

Onderhoudend pauzeprogramma

Landerige zondag

Terwijl Verstand z'n zege nog viert, rukt Verveling al venijnig aan z'n ketting.

Geen chocola

Veel is me te machtig. Zo heb ik 1001 gedachtes gehad over de liefde, de laatste tijd. Eén houdt stand: "liefde is géén chocola". Er schuilt geen groot filosoof in mij.

Straatpraat (3)

“Niks zo kansloos als een vrouw met een hond. Voor mij dan, hé?”

Een soort compliment (denk ik)

“Joh, zowat iedereen! Behalve jullie, natuurlijk. Maar jullie komen ook van een andere planeet.”

Navels staren

Februari, alweer. Ik had voornemens, vaste voornemens. Zoals focus op het werk. En een beste vader zijn (een ware kameraad van 7 tot 7). En géén drank door de week. En uitgeslapen aan de maandag beginnen. En attent zijn voor m’n vrienden: bereikbaar, open, initiatiefrijk. En schrijven ook, veel schrijven - eindelijk eens met de aandacht die dat feitelijk nodig heeft. Een man, kortom, die z’n verantwoordelijkheden kent en in balans is en in vrede leeft met z’n omgeving. Ambitieus, maar je moet de lat hoog leggen en het had er op één-of-andere manier de schijn van dat ik er aan toe was.

Het komt moeizaam op gang. Of beter: er is niks van gekomen. Een volle maand gevuld met navels staren. Niet achteloos en van een afstandje, maar expliciet en frontaal. Dat was ook leuk. Dat was héél leuk. Misschien dat ik er een gebroken boekjaar van maak. Dan is het pás februari, in plaats van alweer. Of dat ik januari aanmerk als de 13e maand van 2008. Of dat ik gewoon maar toegeef dat ik liever navels staar en dat een mens moet doen waar ie goed in is.

Lijfspreuk

"Standvastig in wankelmoedigheid"

The Male Solution

Tegen verwarring: hef-druk-trek-duw 125 keer je eigen gewicht in de lucht. Helpt natuurlijk niks. Maar het lijkt in elk geval alsof je wat gedáán hebt.

Het is volbracht

Eat this, K3! Terug naar je eiland, kutsmurfen! Q-Music - EFCE: 0-10! Want, met afstand op nummer 1 in de autoritjes-top-3 van de zeuns: Hound Dog Taylor!! Het is volbracht. Ik kan rustig sterven.

RE: Wel godver...‏

SUBJECT: Wel godver…
Wel godver! Doe je wel even normaal alsjeblieft? We zouden open en eerlijk zijn. Over alles! Ik ga er vanuit dat je dat bent, maar dit zijn gewoon rare dingen.

RE: Wel godver...‏
Oh, hier word ik zo kwaad over! Hier moet jij mee ophouden, want daar kan ik slecht tegen!

RE: Wel godver...‏
Oh, zit het zo… Ja, logisch dan… Lieverd, ik zal het verkeerd gezien hebben. Dit is zo ontzettend 'not me'!!

RE: Wel godver...‏
‘Not me’?? Vind dit echt van de debiele. Kots kots kots!

RE: Wel godver...‏
Ben wat uit m'n evenwicht. Begrijp je daar helemaal niets van? Dat maakt t niet leuker maar misschien iets invoelbaarder.

RE: Wel godver...‏
Als je me niet gelooft, dan moet je dat zeggen en niet allemaal stomme dingen gaan denken. Ben ietsjes pietjes minder kwaad. Maar nog wel kwaad.

RE: Wel godver...‏
In elk geval is voor mij de mist nu weggetrokken en ik zie het weer helder. Klaar met die onzin, wat mij betreft.

RE: Wel godver...‏
Van niemand hou ik zoveel als van jou. Dat snap je toch wel? Dus dan ga ik toch niet…

RE: Wel godver...‏
Ja. Klaar, over, uit. Neuken?

RE: Wel godver...‏
Nou jaaaah, ben je gek geworden of zo?

Grinniken

Dat je voor je uit zit te grinniken. En dat die ander vraagt wat er is. En dat je dan ‘oh niks’ zegt. Wat die ander al zo’n beetje verwacht. Dus die vraagt niet door. Terwijl je toch allebei weet dat je nooit 'zomaar' kunt grinniken - je zit dus ook nog eens lelijk te liegen. En jij maar grinniken. Niks zo irritant als een man die grinnikt. Lijkt me.

Economie van de liefde

De liefde drukt in m’n maag als twee gevulde koeken en een reep chocola. Scheelt je zó twee maaltijden per dag.

En het antwoord is...

...The Amazing 72+ Science Workshop!

Speel mee met EFCE!

Uit de handleiding:

“Onthoud dit is geen eenmalig experiment. De meer tijd u besteedt aan het opbouwen van experimenten, de uitgebreider uw kennis zal worden. U zal zich nooit vervelen, integendeel, u zal de volgende jaren druk bezig zijn met het ontdekken van nieuwe en opwindende experimenten.
Geniet van een lekkere elektrificerende ervaring!!!”

Wie raadt welk apparaat hier wordt uitgelegd, die mag er eens mee spelen.

Een soort cypres

Dat er een boompje uit je borst groeit – een soort cypres – en dat je het wel uit zou willen schreeuwen. Maar dat iedereen er een beetje omheen staat en je aankijkt met zo’n achteloze blik van: ‘tja, dát krijg je d’r nou van’.

Daar begint het gedonder

Amper het jaar in zijn er al woorden en flarden die dreigen iets te gaan beduiden. Chicklit-plotje jaagt vooralsnog de meeste schrik aan.

Dat kan natuurlijk ook

l'Ecole Française de Coiffure et Esthétique(EFCE)

Volapük – een wereldtaal

Weetje: er schijnen nog 25>30 mensen in leven te zijn die vloeiend Volapük spreken - een taal die de wereld voor nogal wat onheil had moeten behoeden, maar daar kwam natuurlijk weer niks van. Ze bidden het Onze Vader zo:

O Fat obas, kel binol in süls, paisaludomöz nem ola!
Kömomöd monargän ola!
Jenomöz vil olik, äs in sül, i su tal!
Bodi obsik vädeliki govolös obes adelo!
E pardolös obes debis obsik,
äs id obs aipardobs debeles obas.
E no obis nindukolös in tendadi;
sod aidalivolös obis de bas.
Jenosöd!

Der Albtraum

Drafi Deutscher of: waar je als kind zoal wakker van kunt liggen:

Mail uit de Melting Pot

“Dear Mr. EFCE, your book is en route via luchtpost.”

Een paard als ezel

Het is bedoeld om er juist eens van weg te zijn. Maar het bordje ‘Levende Kerststal’ biedt teveel verleiding. Een stevige opstopping, cryptische aanwijzingen van randstad-bos-verkeersregelaars - leidend naar een niet bestaand parkeerplaatsje. Om dan met alle mensen die je gisteren – voor het laatste boodschapje - ook al in de stad zag, te staren naar twee van kou bevangen stakkers als jozef en maria, een paard als ezel en drie schapen als schaap. God laat ons heidenen weer eens alle hoeken van de kamer zien.

Schrijven in soep

Als je net als ik even geen ideeën meer hebt, schrijf dan eens wat in soep. Dat hoeft nergens over te gaan en het ziet er toch leuk uit!





Soepschrijflink
http://tinyurl.com/3e3zpr

Onder de boom

"Een alcoholslot voor op m'n laptop! Wat attent!"

Veel voor weinig: Wapen je tegen uitvreters

Ongewenste mee-eters. Een ware plaag, zeker in deze tijd van het jaar. Jaag ze vanaf nu eenvoudig op de vlucht met EFCE’s gepatenteerde wapenarsenaal tegen uitvreters! Nodigt een onverlaat zichzelf uit? Reageer enthousiast, stel uw beeldmenu samen, geef fantasienamen aan al dat heerlijks en mail het geheel bij wijze van voorpret. Succes (vrijwel) verzekerd.

Droom in duigen

Grootse plannen spatten uiteen vanwege opcenten en aslast en wielomtrek in milimeters en gesteggel over gebruiksfuncties en het Burgerlijk Wetboek en Algemene Maatregelen van Bestuur en provincies en gemeenten en het waterschap. Nee, dus.

anti-ge-druiloor

Paradijs

Noemt iets zich 'paradijs', denk dan precies het omgekeerde. Ik kan het weten, want ik er ben zojuist levend, maar niet geheel ongeschonden, uit één teruggekeerd. Dresscode: géén schoenen. Ik hield me kranig, tot ik naar de WC moest en de zeik van m'n voorgangers in m'n sokken voelde trekken.

Maledicta bestaat!

Eigenlijk heb ik altijd gedacht dat het - in bepaalde niches van de maatschappij – veel besproken tijdschrift Maledicta té mooi was om waar te zijn. Dat er alleen een cover en inhoudsopgave op het internet werden gezet en dat je er de rest maar bij moest dromen. Niet waar! Niet waar, weet ik nu! Want ik heb # 13 zélf in m’n handen gehad.

Artikelen met titels als

- How Bulgarians relieve their soul
- Some Terms for Women at an Australian Military Academy
- Romani Insults en
- Vocabulary from a West-Indian Men’s room

zijn dus écht geschreven én gepubliceerd!

Er is altijd een sprankje hoop voor de mensheid.

Straatpraat - Modern Times

“Weet je, sinds ik m’n zak scheer…hoe, dat kan ik niet uitleggen…maar hij doét ‘t gewoon beter.”

Sterk beeld

Er komt een vrachtwagen uit de richting van Antwerpen met op z’n flank een airbrushtekening van Bobby Sands in klassieke martelaarspose. Bobby Sands. Die zich doodgehongerd heeft om een kwestie die niemand zich nu nog herinnert.
Bobby Sands was een behoorlijk onaangenaam mens, daar waren zelfs zijn volgelingen het over eens. En ik meen me te herinneren dat ik er ook z’n moeder wel eens over heb gehoord: “Geen makkelijke jongen”, of zoiets.
Maar die beeltenis. Die beeltenis was sterk. Sterk genoeg om van mensen moordenaars te maken. Sterk genoeg ook om nu precies het juiste luikje in m’n geheugen te openen. Denk ik.
Om beter te kunnen kijken haal ik wat gevaarlijke toeren uit. Verdomd, ik zie 't nu: het is Jezus. Dat verklaart veel. Maar niet wat al die spoken komen doen.

Groeten uit Lyon

Moedermeisje

je veel te dunne beentjes
je veel te dunne haar
je veel te dunne jas
je buggy met z’n veel te dunne wieltjes
niks aan jou is opgewassen tegen de wind, hier,
en de regen en de putten in de weg
niks, behalve jouw wil
om op het verkeerde moment van A naar B te raken
je zult het ons nooit vergeven, denk ik,
terwijl ik voorbij scheur in m’n veel te dikke wagen

Only in Bergeijk

Een vlotte blonde vrouw in een modderige 4wd met opschrift: 'I love vèrrekes'.

Een warme jas

Dan schrik ik wakker van de deurbel. Het loopt tegen vijven, zie ik. Dat beklemt. Zonder licht loop ik naar beneden en ik kijk via het spionnetje door de voordeur. Aardedonker, niks te zien. Maar ik hoor wel wat: murmelende, zachte stemmen. Ik durf niet meteen open te doen – je hoort de raarste verhalen - en sluip de woonkamer in. Ik kijk naar buiten in de donkerte. Daar ontbrandt de verlichting bij het tuinpad. Op het hekje leunt een kind - een warm gekleed meisje en ze heeft een poppetje in haar hand. Er is iets met haar, maar ik weet niet wat - en toch – een kind, dat stelt gerust. Ik ga opendoen.

Voor me staat een lange vrouw van onbestemde leeftijd. Ze draagt een zwarte, lange jas en een hoedje waar onderhoudsarm geknipt, donker, halflang haar onderuitkomt. In haar hand iets dat ze draagt alsof het een lantaarntje is, maar er komt geen licht uit. Achter haar staan een stuk of zes, zeven mensen. Drie oudere mannen, stevig ingepakt, een jongen met een mooi leren jack, een vrouw die nu haar arm om het kind heeft geslagen en één of twee anderen die ik niet goed kan onderscheiden. De lange vrouw knikt naar me. Ik weet het. Het lijkt me te laat om afscheid te nemen- en verstandig om ook maar een warme jas aan te trekken.

...toen lazen de mensen nog wel eens een boek

Sturgeons law: "Ninety percent of everything is crap”

Peter Pan

“Pierre Casserole, natuurlijk. Wist je dat niet?” Ze zegt het zó stellig, dat ik het zeker 10 seconden geloof.

Draagbare harde schijf

De diaprojector van 2000-nu.

Bevordering sociale mobiliteit

Op het schoolplein

- "Me opa heb kanker."
- "Nee, je opa heeft kanker."

Bewegende delen

Nu ze allemaal zeer doen weet ik dit: ongelofelijk, de hoeveelheid bewegende delen in één menselijk lichaam.

(ja k., ik weet 't en je hebt natuurlijk gelijk: ik heb inderdaad nog nooit een kind gebaard - dus waar hebben we het nu helemaal over?)

Een profetie over Christian Klar

Iemand van toen, die hield luidkeels vol dat hij Jezus van Nazareth was. En dat Christian Klar zijn beste gereedschap was, waarmee hij de mensheid eens wat zou tuchtigen en bovenal bevrijden van het kwaad. Van dat laatste – het waren werkelijk andere tijden - schrokken de mensen van toen veel meer dan van het eerste, waarop een stevig dieet van medicamenten en dwangmaatregelen volgde. Dat hielp - in zoverre dat hij eerst steeds zachter- en daarna helemaal niet meer sprak. Wel stopte hij steeds netjes opgevouwen, volgekriebelde Rizla-Rood-vloeitjes in m’n jaszak: “Christian Klar buigt niet en zal vrijgelaten worden. Het is voorbestemd.” En in januari, zo-en-zoveel jaar later, is het dan zo ver. “Ja natürlich, er hätte heucheln können, das ist ja die leichteste Übung”, schrijft een onverdacht tijdschrift.

Een kunstje met een ei

Bij het ontbijt doet de logé ook nog een kunstje met een ei. En nog een keer. En nog een keer. Intussen doe ik m’n uiterste best niet van de krant op te kijken. Daarom doet ie ’t nog een keer. Nu speciaal voor mij. Ik moet gewoon dichter bij ’t station gaan wonen.

Begin-zin

“Ik had heus wel eens eerder een dode gezien, maar nooit eentje waar niemand naar omkeek.”

Waardencatalogus

"...mag ik al nergens meer roken, gaan ze me ook nog vertellen hoe ik daarbij moet kijken."

Voorbeeldig stadsgedicht

Stadsgedicht door Joke van Leeuwen (Antwerpen)



Bij ons zal het wel weer iets groot-geks worden - ('zeg maar: een stukje utrecht-promotie') - dat iets lelijks aan het oog moet onttrekken, gesponsord door die projectontwikkelaars, die nou juist eens met hun poten van onze stad moeten afblijven.

(Naschrift: Ach man, doe toch niet zo zuur.)

Dagtochtje

Na een ochtend vol incidenten en klein leed, heeft de ANWB mij nu in een Opel Zafira gezet. Amper de parkeerplaats af, word ik beslopen door de bijna onweerstaanbare wens om een dagtochtje te maken. Julianatoren. Miniatuur-Walcheren. Zoiets. Het kan snel gaan.

Volkenkunde voor beginners

Het begint eenvoudig. Muis is bang voor de kat, slak voor de vogel en zo verder. We zitten al aardig in het verhaal als we egel treffen. Egel? Die is bang voor zigeuners. Dat is vanwege het zigeunerrecept: wikkel de egel in een pak van klei en gooi het geheel in een smeulend vuurtje. Breekt de klei? Dan is de egel gaar. Eet smakelijk. Het verhaal gaat verder en gelukkig: nobody gets hurt. Eerbiedige stilte, blikken vol afgrijzen. “Pappa…wat zijn zigeuners?”

Fucking Efteling

In de lift stapt een vrouw die Petra heet (want dat staat op haar badge). Ze draagt een smetteloos kantoorwerkpakje. Sterke vrouw ook: haar loodgieterstas - maar dan voor dossiers en aktes en projectenspullen – trekt stevig aan haar rechterhand. Toch zet ze ‘m niet neer. Ik moet heel hoog, zij ééntje lager – en daar gaan we. Boven ons is gerommel en geknars te horen. De lift schokt en schommelt, houdt steeds een beetje in en maakt dan weer vaart. Gaande de rit wordt Petra’s hoofd rood. Ik denk: van schrik. Maar dan trapt ze met de punt van haar schoen zo hard ze kan tegen de wand van de lift, pakt de noodtelefoon en schreeuwt in de hoorn: "Het lijkt hier de fucking Efteling wel!” Dan gaat de deur open en ze loopt weg. “Fijne dag”, zegt ze nog. Want dat is gewoonte, hier.

De hond van Theo

Begrijp me niet verkeerd. Ook ik voel ‘het moment’ van de verkiezing van Obama wel zo ongeveer. Mijn chagrijn gaat over onze journalisten. Jankende, op de knieën zijgende, broekzeikende bewonderaars van Het Fenoneem. Geen dirt-digging, geen fact finding, geen verslaggeving, nee, één voor één komen ze hun geloofsbelijdenis doen. Op de televisie en in de krant. Het enige wat nog ontbreekt zijn communiepakjes. Dat alles is nogal strijdig met de codes van het beroep – dat weet ik, want ik heb er voor doorgeleerd - maar geheel in lijn met de natte dromen van zenderbazen en uitgevers.

Hoe het ander kan, bewijst de berichtgeving van de volkskrant, deze week, over de hond van Theo. Denk je alles over iets te weten, is er toch altijd nog een onderbelicht elementje. Zoals de hond van Theo, waarover beweerd zou zijn dat die een godslasterlijke naam had. De volkskrantman bewijst middels noeste arbeid dat er een hond was (voor mij was dat nieuws), dat die door een sterrenensemble uit wandelen werd genomen en dat die niet Allah heette. Kijk, dát is nou ‘Yes-We-Can’-journalistiek.
Iedereen die er toe doet is ondervraagd: ‘Ik ben witheet’, zegt Rainer Hensel, de man die voor de films van Van Gogh de muziek componeerde. ‘De hond van Van Gogh heette Igor’, aldus Hensel. ‘Ik kan het weten, want ik heb hem heel vaak uitgelaten. Hans Teeuwen deed dat ook.’ Filmproducent Gijs van de Westelaken bevestigt: ‘Die hond heette Igor. Ik heb Igor ook vaak uitgelaten.’ En omdat netjes hoor-en-wederhoor is toegepast, komen we ook nog te weten dat eigenlijk niemand ooit heeft beweerd dat Theo’s hond Allah heette.
Het bericht haalde pagina 3 van de volkskrant (nog altijd een zichtpagina), maar dat was maar slechts vanwege Het Fenoneen. Anders was dit vast en zeker explosief voorpaginanieuws geweest.

Ergens ben ik de hond van Theo en Het Fenomeen wel dankbaar. Ze kwamen precies langs toen mijn knieën even knikten voor weer zo'n uitgever.

De Schuiftrompet

Om het niet mooier voor te stellen dan het is, sla ik zomaar een bladzijde open en schrijf de eerste regels op:

“Bertus, die evenals Tamme katholiek is, vertelde, dat hij hem zondag in de kerk heeft zien huilen van aandoening onder de preek.
Vanmiddag heeft Tamme tomaten gegeten. Dat is beter te bewijzen: de resten zitten op z’n das.”

Zo begint bladzijde 20 van ‘De Schuiftrompet – verzameld proza’ van C.C.S. Crone.

Dankbaarheid & Respect in 3 Eenvoudige Stappen

Geintje: “Oh, kijk nou! Je hebt het internet kapot gemaakt! Nou, dát zullen de mensen leuk vinden...” Jongetje in tranen – hoe nu verder? Je speelt een diepe zucht en zet het vastberaden gezicht op van die man die de wereld redden ging. “Nou, dan zal pappa het maar weer eens proberen te maken, hé?”

Ik zeg nix meer

Conclusies

laissez faire, laissez passer. zelfportret in vier woorden. cliché. Ik weet het. maar géén maniertje. mag je best eens jaloers op zijn. totdat zich een echte conclusie opdringt. handelen onontkoombaar wordt. want dan – ja dan - krijg ik verschrikkelijke hoofdpijn. vijf paracetamollen per jaar kost mij dat. dat weet ik precies omdat ik jaarlijks één nieuw doosje koop. in november. vandaar.

Dat schiet al op

"Mensen als wij, die scoren niet".

Binnenkomertje

De tijdelijke versterking is amper twee uur binnen en heeft al kans gezien een bak yoghurt, een banaan én een gevulde koek naar binnen te werken. Met de mond vol wijst hij op de gevaren van het roken (toch al niet zo’n lolletje in regen en ijzige wind). Een man van mijn leeftijd, vindt ie, zou toch eigenlijk... Maar goed, je wil eens vriendelijk zijn – vormelijk is het betere woord – dus je vraagt of er nog wensen zijn voor de lunch. Jazeker: een gerookte makreel, dat zou ‘m wel smaken, en een aspirientje graag.

Klassiek

“Bel je me nog eens?”, vraagt het meisje. De jongen kijkt over haar schouder en stippelt z’n vluchtroute uit. “Misschien”, zegt ie. “Misschien, maar ik denk ’t niet.” Uit het meisje komt één zo’n klassieke snik. Maar ze houdt zich goed.

Ontregeld door de juf

Onderwijs in rep en roer, want wat te doen met het extraatje? “Ze willen natuurlijk niet dat scholen straks geld uitgeven aan mooie vrouwen”, zegt de krant. Hé…wat? Oh nee, kijk nou! “…mooie gebouwen”, staat er. Gewoon, “mooie gebouwen”. Helemaal mee eens - natuurlijk - géén geld voor mooie gebouwen. Het zou me ook wat worden - zeg - als de bonden zich nou ook al…

Leermoment op een roltrap

“…een gemiddelde volwassene poept in 250 dagen vrijwel precies één keer z’n eigen lichaamsgewicht, dat is gewoon een feit. Bij kinderen gaat dat ééns zo snel en bij bejaarden ééns zo langzaam. En als je dat weet dan kun je dus op de achterkant van een bierviltje best…”

Jarig

- EFCE, gewetensvraagje. U doet hier nu alweer een vol jaar uw ding. Heeft u daar nog iets nuttigs van opgestoken?
- Welzeker! Schrijft u maar op: Wat vandaag niet komt, komt morgen ook niet.
- Tsjee...
- Ja, ik kon het eerst ook moeilijk geloven.

Puberen

Dat zal vast een hele straf geweest zijn, maar van-de-week zag ik mezelf ineens als 15, 16 jarige op dat bed liggen met die synthetische sprei en met een kopje thee en een blowtje en ‘Die Sendung mit der Maus’. “Héhé…héhéhé…héhé”. Ja, zo klonk dat ongeveer.

Coffeeshops

Oudegracht, 9.35 uur. In de ene zitten de muismeisjes al driftig met Airbook en latte te werken aan hun nakende burnout. Voor de andere groeperen zich de eerste medelanders bij een gesloten deur. Morrend. ‘Open: 9.30 uur’. Het staat er toch duidelijk. Het personeel heeft zich vast verslapen. Zij niet. Geen tijd te verliezen.

Het gemak van postorder

“…dus die overleeft het niet. Kom ik daar de volgende dag. Iedereen in shock, dat begrijp je, z’n vrouw, z’n kinderen, en allemaal mensen die ik niet zo ken. Z’n moeder zit er ook. Arm mens, het is ook tegen de natuur, als je kind éérst gaat. Je weet gewoon niet wat je zeggen moet. Dus ik geef iedereen maar koffie, maak de asbakken leeg, doe open als er gebeld wordt en zo. Staat er op een gegeven moment een koerier aan de deur, met een doosje. Voor hem. ‘Veel plezier ermee’, zegt ie, met van die pretoogjes. En ik denk nog bij mezelf: daar moeten ze later maar eens naar kijken. Maar z’n vrouw ziet me met dat doosje, pakt het af en loopt ermee de kamer in, terwijl ze het openprutst. Staat ze daar ineens tussen al die mensen met zo’n lelijke, paarse buttplug in d’r hand. Je ziet ‘r eerst kijken van: ‘hé, wat krijgen we nou?’ En dan natuurlijk huilen, hé? Verschrikkelijk, met van die lange uithalen… En ik moet zeggen: dat had ik ook nooit achter hem gezocht…”

Gymnasiaste te Eindhoven

"Ons mam is kei-aangefikt."

Verloren voorwerp (2): handig weetje

"Sleutels, kleding, brillen en paraplu's worden heel vaak verloren en gevonden."

Verloren voorwerp

"Beschrijf het voorwerp zo goed mogelijk zodat de gemeente het kan herkennen op het moment dat het voorwerp is gevonden." Lief hé?

Half zo klein

“Moeilijk te geloven dat iemand half zo klein kan zijn en toch zo slim.”

Overdaad schaadt

Ik weet in de stad een paar hele mooie losse-klinker-plassen. Dat is nog geen kleinigheid, want ze zijn er wel, maar je ziet ze niet. Als je er met het juiste, stevige tempo overheen rijdt, dan jaagt zo’n losse-klinker-plas een lichte trilling door je fiets en het klinkt alsof er een rij dominostenen omvalt. Voor een echt lekkere losse-klinker-plas fiets ik wel eens om. Het beste resultaat wordt bereikt met niet al te hard opgepompte damesfietsenbanden. Twee prachtige losse-klinker-plassen vind je bijvoorbeeld in de Lange Elisatbethstraat – één op de hoek bij de Bakkerstraat en één ter hoogte van een winkel die Tango heet. De Troelstralaan is onlangs omgevormd tot een losse-klinker-zee. Maar dat blijkt bij nader inzien teveel van het goede.

Moeder weet raad

Het werd een nogal lastig gesprek en als er nu nog woorden zouden vallen, dan moesten het wel harde woorden zijn. Maar met één handige draai van moeders waren we eruit: "Weet je wat? Ik heb nog drie soepkippen over. Als jullie die nou eens meenemen?"

Armageddon

"Crisis compleet, vertrouwen verdampt", kopt de krant. Kan waar zijn, toch had ik me Armageddon nét iets anders voorgesteld.

The Baltimore fire of 1904

This message is sponsored by Redwing Pestcontrol.

Stadsdichter

Nu is er sprake van dat Utrecht een stadsdichter aanstelt. Een geweldige job, lijkt me, die richting geeft aan bijna alles. Doelloos een beetje door de stad fietsen of in het café hangen? Neehee, de stadsdichter is aan het werk! Bovendien denk ik dat de stadsdichter een direct lijntje krijgt met brandweer en politie, om – als ooggetuige - heldendaden te bezingen of doden te betreuren. En dat lijkt mij wel wat. Ik zou dat ook goed kunnen, denk ik, want ik heb een behoorlijk sterke maag, zodat ik het allemaal van dichtbij zou kunnen bekijken en beschik toch ook over voldoende gevoel voor drama om het eea aanschouwelijk te maken. Komt nog bij dat ik mijn stadsdichterlijke klassiekers ken, waarvan ik - met Bob Dylan, dus ik ben in goed gezelschap - The Baltimore Fire of 1904 één van de mooiste vind:

"Fire, fire," I heard the cry,
from every breeze that passes by;
All the world was one sad cry of pity.
Strong men in anguish prayed,
and calling loud to heaven for aid,
While the fire in ruin was layin'
fair Baltimore, the beautiful city.

Maar het zal wel weer Ingmar Heytze worden.

Huisarts schiet te hulp

"Omdat u té gezond bent om goed ziek te worden, wordt u ook nooit echt beter."

De laatste Dag

Op de eerste Dag kon je 'm al zien aankomen. Daar stond me een legertje van
multimedia-, marketing- en fullfillmentconsultants en consumer-generated-content-goeroes en data-miners en business- en IT-architects en méér, nog veel meer. Alleen journalisten en advertentieverkopers waren nog even in geen velden of wegen te bekennen. Die zouden ook alleen maar in de weg lopen bij het bouwen aan een sluitende Business Case.